Tales of the Shire: A lord of the Rings Game - Gezellig struikelen door de Gouw

IGN gaf het een 4 en ineens leek heel het internet los te gaan. Op TikTok, YouTube, social media, overal doken negatieve reacties op, alsof elke influencer de opdracht had gekregen om het spel af te breken. Ik ben een cozy gamer in hart en nieren, maar ik liet me niet meeslepen door de online sfeer. Ik gaf de hoop nog niet op. In theorie leek dit een droomgame voor fans van The Lord of the Rings: een gezellige Hobbit-life sim met vissen, tuinieren, koken en hobbits uitnodigen voor een dinerfeestje. Alles draait om het helpen van je dorp, Bywater, zodat je dorp de officiële stadsstatus krijgt. Als Tolkien-fan klonk dat als alles wat ik ooit speelde. Dus ik nam mijn tijd, speelde vier seizoenen lang en dook diep in het spel. En dit is wat ik ervan vind.

Tales of the Shire speelt zich af tussen The Hobbit en The Lord of the Rings, in de kalmste periode die Midden-aarde ooit gekend heeft. Je bent zelf afkomstig uit Bree en de dorpelingen nemen je meteen op in Bywater, een hobbitdorp dat nog geen officiële erkenning heeft. Het hele dorp leeft toe naar een beoordeling door de Hobbit Society of Shire Preservation. Alles wat je doet heeft daarmee te maken: kleine klusjes uitvoeren, maaltijden koken en ondertussen proberen iedereen tevreden te houden. Jij speelt een zelfgemaakte hobbit (inclusief haar op je voeten) en het schrijfwerk is oprecht leuk gedaan, met droge, grappige opmerkingen die perfect passen bij het hobbitleven. Belangrijk om te weten: dit spel voelt vooral aan als de oude Harvest Moon (nu Story of Seasons): A Wonderful Life. Verwacht geen enorme vooruitgang of complexe systemen zoals in Stardew Valley. Tales of the Shire draait vooral om wandelen, verzamelen en je brein even op nul zetten terwijl je rustig verdwijnt in een kalme, gezellige wereld. 

Maar wat ik jammer vond, is dat je buiten opdrachten nauwelijks echt met dorpsgenoten kunt praten. Als ze geen taak voor je hebben, stopt het gesprek meteen. Geen spontane dialogen of onverwachte opmerkingen zoals je bijvoorbeeld in Animal Crossing gewend bent, en dat is een gemiste kans. Bovendien kun je niet elk huisje binnenwandelen. Je mag alleen openbare plekken zoals The Green Dragon betreden. Hierdoor voelt het dorp op papier levendig, maar in de praktijk nogal leeg en afstandelijk.

Die oppervlakkigheid merk je ook in andere systemen. Het spel werkt het strafsysteem slecht uit. Als je te lang wakker bent, val je flauw, maar verlies je niets. Ook als je een hobbit langere tijd niet uitnodigt, wordt hij tijdelijk chagrijnig, maar je relatie blijft onaangetast. Het enige gevolg: je kunt hem één dag niet uitnodigen, wat nauwelijks een echte straf te noemen is. Verder ontbreken diepere sociale interacties zoals romantiek volledig.

Wat de game wél goed doet, is nostalgie. Je komt bijvoorbeeld de Cotton-familie tegen, waaronder een jonge Rosie, haar broer Young Tom en vader Farmer Cotton. Als Tolkien-fan weet je natuurlijk al dat Rosie uiteindelijk met Samwise Gamgee trouwt, en Young Tom later meevecht in de Battle of Bywater. Ook Gandalf verschijnt kort, wat onverwacht en oprecht leuk was. Dit soort subtiele verwijzingen zorgen ervoor dat de wereld vertrouwd en kloppend aanvoelt. Hoewel het verhaal nooit echt spannend of verrassend is, is die sfeer alleen al iets waard.

Gezellig koken en feestjes geven

De gameplay van Tales of the Shire klinkt op papier als de perfecte cozy-ervaring. Je organiseert gezellige dinerfeestjes voor hobbits, vist bij mooi weer aan het meer en verzamelt ingrediënten om gerechten te koken die precies aansluiten bij de smaak van je gasten. Toch merk je al snel dat de scènes van de dinerfeestjes steeds hetzelfde zijn. Na de tiende keer raak je er echt op uitgekeken en druk je automatisch op skip.

De standaard gameloop is eenvoudig: je geeft je plantjes water of oogst ze, gaat vissen om snel geld te verdienen, dwaalt wat rond om materialen te verzamelen, en kookt eventueel iets of nodigt hobbits uit voor een maaltijd. Op zich niks mis mee, maar na een paar seizoenen voelt het behoorlijk repetitief aan. De game had echt wat meer variatie moeten bieden.

Eenmaal iets verder in het verhaal speel je clubs vrij. Je richt samen met je hobbitvrienden vier clubs op, gericht op vissen, koken, tuinieren en verzamelen. Elke dag kun je tien verschillende missies uitkiezen waarmee je XP verdient en kleine upgrades vrijspeelt. Hoewel de upgrades niet heel groot zijn (denk aan een iets betere vishengel of toegang tot een klein nieuw gebied), zorgde dit ervoor dat ik me nét wat meer gemotiveerd voelde. Het voegde precies genoeg variatie toe om het geheel wat leuker en minder repetitief te maken.

Fetch quests, fetch quests en…fetch quests

Een groot deel van de quests bestaat uit simpele fetch quests waarin je vooral heen en weer loopt zonder echte beloningen. Je allereerste missie, Find the Rule Book, is daar een perfect voorbeeld van: je praat met Orlo Proudfoot, dan met Old Noakes, weer terug naar Orlo, dan naar Sandyman, opnieuw Orlo… zonder twist of beloning. Het is een trage introductie die vooral je tijd rekt, en dat patroon keert later vaak terug.

Navigeren door het dorp is bovendien frustrerend. Omdat er geen minimap is, open je steeds de grote kaart. De ontwikkelaars hebben geprobeerd dit creatief op te lossen met vogels die je de weg wijzen. Wat ik super schattig vond, maar in praktijk werkt het niet altijd even goed. Vaak is het onduidelijk waar je precies heen moet, waardoor ik vooral in het begin veel tijd verloor aan ronddwalen, totdat ik de kaart uiteindelijk uit mijn hoofd kende.

Decoreren is niet altijd ontspannend

Het decoratiesysteem zelf is leuk gedaan. Je hebt veel vrijheid en opties om je huis en tuin gezellig te maken. Maar op de Switch leidt dit vaak tot frustratie. Je kunt rondkijken met L3, maar items selecteren en plaatsen verloopt moeizaam. Meubels overlappen elkaar regelmatig, waardoor je minutenlang probeert het juiste meubel te selecteren. Hierdoor voelde decoreren soms eerder als een klus dan als ontspanning. 

Ontspanning wordt frustratie

Foraging, wat eigenlijk gewoon rondlopen en dingen oprapen inhoudt, is aanvankelijk best leuk. Elk seizoen biedt weer andere planten, besjes en paddenstoelen. Maar door het inventarissysteem werd dit na verloop van tijd steeds frustrerender. Stel je voor dat je honderdtallen items verzameld hebt. Filteren werkt niet goed. Hoe langer je speelt, hoe groter dit probleem wordt. Daarnaast zijn er items, zoals hout, die je niet in je voorraadkast kwijt kunt. Je moet die gewoon in je gelimiteerde zak bewaren of meteen verkopen. Zelfs na meer dan 30 uur spelen ontbrak er nog altijd een opslagplek.

Ook koken is in theorie leuk. Je volgt verschillende stappen om een gerecht klaar te maken en je kunt altijd spices toevoegen om het te veranderen, maar het frustreert al snel omdat je geen recepten kunt pinnen en dus telkens opnieuw je kookboek opent. Omdat fast travel ontbreekt, loop je eindeloos heen en weer.

Switch 1 vs Switch 2: performance, camera en bugs

Ik heb Tales of the Shire getest op zowel de originele Switch als de nieuwere Switch 2, en het verschil is duidelijk merkbaar. Op de originele Switch draait het spel redelijk zolang je in rustige gebieden blijft, maar zodra het iets drukker oogt, verschijnen framedrops en merkbare lag. Zelfs menu’s openen gaat traag en stotterend. Om dit te verbeteren heb ik zelfs mijn systeemgeheugen opgeschoond en het spel naar mijn interne opslag verplaatst, helaas met beperkt succes. Uiteindelijk was spelen op de Switch 1 voor mij te frustrerend, en raad ik het daar ook absoluut niet aan.

Op Switch 2 loopt het gelukkig veel beter. Heel af en toe merkte ik een lichte vertraging op, maar dit was zeldzaam en totaal niet storend. Het grootste probleem op beide Switch-versies is de camera. Vooral binnenshuis springt deze continu heen en weer, wat misselijkmakend kan zijn voor gevoelige spelers zoals ik. Je kunt de rotatiesnelheid vertragen, maar doordat de ruimtes klein en krap zijn, lost dit het probleem nauwelijks op.

Qua grafische glitches zijn beide Switch-versies vergelijkbaar. Denk aan hobbits die met hun gezicht in de grond liggen, textures die overlappen, meubels die verdwijnen of zelfs door de vloer zakken. Eén keer kleurde het hele scherm rood door een bug die aan de ‘blood moon’ uit Zelda deed denken. Dat moment was onverwacht eng en ik moest het spel opnieuw opstarten. Gelukkig waren de meeste glitches eerder grappig dan storend en verliep het spel verder redelijk soepel.

Wat ik echter wél storend vond, waren de regelmatige crashes op beide Switch-versies. Omdat Tales of the Shire alleen ’s ochtends automatisch opslaat, betekent dit dat je bij een crash soms een hele dag aan voortgang kwijt bent. Stel je voor: je bent bijna klaar met je dag, en plotseling sluit het spel af. Voor mij, iemand uit de game-industrie, is dat onacceptabel voor een volledig uitgebrachte game.

Kleine positieve verrassingen

Ondanks alle problemen doet Tales of the Shire sommige dingen juist erg leuk. Ik ontdekte per ongeluk dat als je te snel door een dialoog klikt, je met ZL eenvoudig kunt teruggaan om eerdere berichten opnieuw te lezen. Als je items in de voorraadkast dropt, zie je ze daarna ook echt verschijnen in de kast zelf, wat onverwacht veel voldoening geeft. Ook de kleine animaties van hobbits die enthousiast reageren of juist teleurgesteld kijken afhankelijk van hoe goed je maaltijd gelukt is, vond ik een leuk detail. Juist zulke kleine, eigenzinnige keuzes vind ik leuk: ze durven het net even anders aan te pakken dan iedereen gewend is.

Low poly, high cozy

Tales of the Shire oogt simplistisch. Mijn eerste gedachte: cute, maar het doet sterk denken aan een PS2-game. De 3D-objecten zijn duidelijk low poly, met vereenvoudigde en soms hoekige vormen. Misschien was dat een bewuste stijlkeuze, alsof je door een schilderij loopt. Voor mij werkte dat in het begin niet, maar na een tijdje raakte ik eraan gewend. Toch vermoed ik dat het voor veel spelers te kaal of verouderd aanvoelt. NPC’s wandelen rond om de wereld levendig te maken, maar toch blijft alles een beetje leeg. Je kunt niets met dieren doen, dorpsgenoten reageren nauwelijks en simpele geluiden ontbreken. Tijdens een diner hoor je geen bestek of geroezemoes. Vaak ontbreken zelfs voetstappen en natuurgeluiden, wat de immersie doorbreekt.

De muziek daarentegen is prachtig. Zodra ze speelt, vult ze de wereld met een warme, vrolijke sfeer die perfect bij het spel past. Cozy, kalm en gevoelig. Alleen is het jammer dat de muziek vaak afwezig is. Soms blijft het gewoon stil en dat haalt je uit de ervaring. Die stilte maakt de wereld leger dan nodig. Ook de 2D-elementen zoals het menu, de kaart en de to-dolijst zijn mooi vormgegeven: kleurrijk, duidelijk en charmant. Minder overtuigend zijn de bewegingen van personages tijdens dialogen. Er is weinig expressie en gesprekken blijven daardoor vlak. Toch straalt het geheel een bepaalde rust uit. En misschien is dat precies waar deze game goed in is.

Conclusie

Tales of the Shire heeft charme, sfeer en genoeg cozy vibes om fans van The Lord of the Rings warm te maken, maar het zit tegelijk vol frustraties die de ervaring onderuit halen. Decoreren voelt vaak als prutsen, spontane gesprekken met dorpsgenoten ontbreken, fetch quests stapelen zich op en de technische staat op Switch 1 maakt het er niet beter op. Toch vond ik rust in het simpele ritme, de bekende namen, de gezellige diners met hobbits en vooral de clubs die net genoeg structuur en afwisseling brachten. Als je veel geduld hebt en vooral wil verdwalen in een rustige wereld vol kleine knikjes naar Tolkien, dan zit er iets moois in. Maar in deze staat zou ik het alleen aanraden als je het op Switch 2 speelt en met korting op de kop tikt.