Synth Riders - Goed ritme maar niet sterk

Ritmische spellen zijn, samen met party games, mijn meest gespeelde spellen op elk mogelijk platform. Er zit ontzettend veel variatie in hoe de gameplay samenkomt, waardoor het leuk is om meerdere te proberen. Vandaag heb ik echter wel een bijzonder voorbeeld: Synth Riders. Het spel was oorspronkelijk gebouwd voor VR, waar het ontzettend hoog aangeschreven staat. Synth Riders is compleet herzien voor de Nintendo Switch, maar of dat het spel nou beter maakt? Tja.

Synth Riders is eigenlijk vanaf nul opgebouwd voor de Nintendo Switch. Spelers gebruiken knoppen en sticks om de armen en lichaam van het personage in allerlei bochten te wringen. Soms ga je over rails, ontwijk je obstakels of spring je hoog in de lucht op de beat van de track. Elke beweging telt voor je punten, dus opletten is een sterke vereiste. In grote lijnen gaat het mij prima af, al is het wel wennen dat je een groot deel met de sticks moet doen. Het mist precisie, vooral als ik een beweging moet vasthouden. Je leert wel, maar het vergt echt tijd.

Daarnaast ben ik niet zo te spreken over voornamelijk twee specifieke dingen. Hoewel de tutorial redelijk in elkaar steekt, word je een beetje voorgelogen. Naast de standaard uitleg is er ook een geavanceerde variant. Synth Riders zegt dat je deze uitleg niet nodig hebt om het spel te spelen, maar zelfs op het makkelijkste niveau kom je direct elementen uit de geavanceerde tutorial tegen. Een groter ding vind ik de positie van de camera. Spelers krijgen weinig ruimte om te reageren op de indicatoren. Het is vooral een probleem op de hoge moeilijkheidsgraden waar de tonen met een rap tempo op je af komen. Als het kijkhoek iets breder was geweest, dan had ik daar wel kunnen leven. Synth Riders voelt nu net wat te pittig. Jammer.

Slecht verhaal, goede opties
Van de verhaalmodus was ik nou ook niet onder de indruk. Het idee van het strijden tegen een duistere AI is vermakelijk, maar de executie is zo belabberd. De personages hebben weinig diepgang, de animaties zijn zo stijf als een plank en het verslaan van een baas doet niets. Je wordt zonder pardon naar een volgend scherm geplaatst waar je de weg vervolgt. Is het een goede manier om alle 40 nummers te leren kennen? Ja, maar ook niet meer dan dat.

Nee, dit spel moet het meer hebben van dat het feit dat je nummers alleen of met maximaal drie andere mensen kan spelen. De multiplayer zit ontzettend goed in elkaar. Er zijn zowel co-op als competitieve mogelijkheden die Synth Riders omtoveren tot een waar feest. Het is ook een duidelijk voordeel ten opzichte van de Virtual Reality-variant. Een groot televisiescherm en wat vrienden verandert echt je mening over Synth Riders. Er zijn weinig ritmische spellen die een focus hebben op multiplayer, dus daar heeft het spel echt een streepje voor. Als je alleen speelt zijn er ook online leaderboards, dus daar kom je ook een heel eind mee!

Het helpt dat de muziekselectie ontzettend goed in elkaar steekt. Er is een aangenaam aanbod aan synthwave, electro swing, Fixt en Monstercat klassiekers. Het leunt redelijk aan de electronic dance-kant, maar dat past ook bij de vormgeving van het spel. Mocht je echter de smaak te pakken hebben, dan zijn er nog eens zes DLC packs die je kunt aanschaffen. Zo is er Lady Gaga, Gorillaz en zowaar een 80’s pack. Tja, die moest ik simpelweg hebben. Puur voor ‘’Never Gonna Give You Up’’. If you know, you know.

Grafisch meer dan prima
Synth Riders loopt voor het merendeel prima op de Nintendo Switch. De gameplay loopt soepel zonder enige wankeling in de framerate. Het doet zijn ding met een minimalistisch cyber stijltje dat aantrekkelijk is om te aanschouwen. Het spel en de menu’s zien er mooi en verzorgd uit. Ik had een softlock toen ik de tutorial voor de eerste keer opstartte, maar die heb ik daarna ook niet meer meegemaakt. Ik heb van anderen vernomen dat deze softlock ook tijdens het spelen van nummers gebeurt, maar zelf heb ik dat niet gezien.

Conclusie
Synth Riders is een prima spel dat leunt op zijn uitstekende multiplayer-mogelijkheden. Het vraagt veel gewenning van de speler, iets meer dan je in een ritmisch spel zou mogen verwachten. Het is jammer dat de camera niet iets verder naar achter had gekund. Het zou zo veel moeite hebben gespaard. Daarnaast is de verhaalmodus totaal niet relevant voor wat Synth Riders goed maakt. Solo of met vrienden kan het spelen op de elektronische dance muziek lekker in elkaar steken. De 40 nummers liggen goed in het gehoor en er zijn DLC packs als je wilt blijven spelen. Het is niet het sterkste pakket wat ik heb meegemaakt, maar ook geen hele verkeerde aanschaf als je van plan bent om met vrienden te spelen.