Strange Antiquities - Net zo "strange" als zijn voorganger?

Een cozy puzzelspel met een mysterieuze setting: check, check en check mijn boekje. Na met plezier Strange Horticulture gespeeld te hebben bij diens release in 2022 was ik absoluut enthousiast over de aankondiging van een tweede spel in de reeks. Ik heb mijn hoofd vrijgemaakt van de nu niet langer bruikbare informatie over botanische zaken en poetste mijn occult-kennis op om in een nieuwe winkel te gaan staan. Gelukkig heeft ook deze winkel een kat die je gezelschap houdt, en die je uiteraard naar hartenlust kunt aaien tussen alle vreemde verzoeken van bizarre klanten door. Klop de deurmat uit, open de voordeur: van harte welkom bij Strange Antiquities!

Het spel is qua structuur hetzelfde als zijn voorganger, Strange Horticulture. Je bent verantwoordelijk voor een winkeltje, dit keer zonder planten maar met bijzondere voorwerpen. Dagelijks bezoeken dorpsbewoners je voor allerlei zaken, maar veelal om een van je bijzondere voorwerpen voor hun vaak dubieuze problemen te kopen. De taak is aan jou om op basis van de beschrijving van het voorwerp of de aard van de “klachten” van je klant te bepalen welk voorwerp ze zoeken. Je beschikt over allerlei hulpmiddelen en referentiemateriaal, dus het juiste voorwerp vinden is geen onmogelijke opgave. Naarmate het spel vordert, wordt het je echter steeds lastiger gemaakt. Minder duidelijke omschrijvingen van je klanten, meer symboliek en nóg meer referentiemateriaal om te raadplegen, maar dat maakt het natuurlijk wel uitdagender.

Strange Antiquities is geen lineair spel. Bij sommige vragen van klanten presenteert het spel je een keuzemogelijkheid. Heb je de omschrijving van de klant goed begrepen en geef je ze het juiste item? Of: geef je de klant waar ze om vragen, of geef je ze toch nét iets anders, om eventuele risico’s te mijden? Deze keuzes hebben daadwerkelijk een impact op de vordering en de ontknoping van het verhaal. Ze kunnen zelfs impact hebben op het gedrag van bepaalde personages. Of zelfs het verdwijnen of overlijden ervan…

Winnende formule of enkel een herhaling van zetten

Strange Antiquities presenteert in veel opzichten dezelfde ervaring als Strange Horticulture, en dat is direct ook mijn voornaamste punt van kritiek. Waar ik had gehoopt dat Strange Antiquities gebruik zou maken van nieuwe manieren om het juiste voorwerp aan klanten te presenteren, blijven de opties jammer genoeg beperkt. Er zijn hier en daar wat uitbreidingen van je zoekopties en naslagwerk, maar het geraamte is nagenoeg één-op-één hetzelfde als Strange Horticulture. Zelfs het verhaalverloop, dat ik overigens niet bijzonder meeslepend geschreven vond, voelt hetzelfde. Waar ik bij Strange Horticulture daadwerkelijk een tweestrijd voelde bij het maken van bepaalde keuzes voor het verloop van het verhaal, voelde het verhaal dit keer heel zwart-wit en goed-fout. Als je van het eerste spel genoten hebt en zoekt naar dezelfde uitdaging hoeft dit niet direct een bezwaar te zijn, maar toch voelt het jammer als je verwachtte een nieuw soort game te spelen. Het is een kwestie van smaak: zoek je vernieuwing, dan ga je die nagenoeg niet vinden, maar zoek je eenzelfde ervaring als het eerste spel, dan kom je zeker aan je trekken.

Niet gemaakt voor een console

Ook qua besturing heb ik dezelfde kritiek aan te merken als bij Strange Horticulture. Het spel is duidelijk niet gemaakt voor console besturing. Alle beweging is gemaakt voor een cursor, en vooral op mijn Switch (eerste versie, echt een oud beestje dus) merk ik de haperingen en de stroeve bewegingen wanneer ik objecten probeer te selecteren of te verslepen. Ook het toekennen van labels aan je items is echt een crime op de Switch. Los van het feit dat typen al geen pretje is, is het handmatig selecteren van een label, de kleur, eventueel een icoon en vervolgens het label beschrijven echt vreselijk. Gelukkig hebben de ontwikkelaars net als bij Strange Horticulture een “auto-label”-functie toegevoegd, zodat na het ontdekken van een voorwerp automatisch een label wordt toegekend en je zelf niet door die zojuist omschreven hel hoeft te gaan. Zeker fijn, maar ergens vind ik juist het do it yourself-aspect van de labels schrijven een leuke toevoeging aan het spel, en had ik dit op pc bijvoorbeeld met alle liefde zelf gedaan.

Vermakelijk, maar niet vernieuwend genoeg

Hoewel ik Strange Antiquities met veel plezier heb gespeeld en zeker nog niet alle opties heb gezien, overheerst de teleurstelling van een niet-vernieuwend spel. Ik begrijp de keuze van de ontwikkelaars om trouw te blijven aan hun formule (if it ain’t broke, don’t fix it), maar ik was zelf niet op zoek naar een directe kloon van hun voorgaande spel. Waar ik Strange Horticulture met veel plezier in één ruk heb uitgespeeld (althans mijn eerste run), sloeg de verveling na drie uurtjes Strange Antiquities toch toe. De ontknoping van het verhaal wekte daarentegen wel een what if-gevoel bij me op. Ik werd enigszins nieuwsgierig naar het verloop van het verhaal wanneer ik andere keuzes had gemaakt, maar ik denk dat de kans écht klein is dat ik het nog een keer zal spelen voor een ander einde.

Conclusie

Strange Antiquities is absoluut een onderhoudend spel om te spelen, en ik kan me goed voorstellen dat je een totaal andere ervaring hebt als je Strange Horticulture niet gespeeld hebt, maar ik kwam toch van een koude kermis thuis. Raad ik je aan om het spel te spelen? Zeker, al helemaal als je Strange Horticulture nog niet gespeeld hebt of als je een fervent puzzel liefhebber bent zoals ik. Maar ik zou wel wachten tot een uitverkoop en ik zou het spel, net als zijn voorganger, niet aanraden op de Nintendo Switch. O, en als ik je dan nog één tip mag geven voordat je begint: pas goed op je kat. Geloof me.