Stellar Blade Complete Edition - Vermakelijke identiteitscrisis

Stellar Blade verleidde begin 2024 heel wat PlayStation 5-eigenaren met een eigenzinnig mix van sexy pakjes en Soulslike combat. Ook op Nintendo’s console arriveert Eve met rumoer. Het is een van de eerste Nintendo Switch 2-titels die de controversiële frame-gen techniek gebruikt om op 60 frames per seconde te draaien. Maar vergeet even Eve’s eindeloze benen en het technische geneuzel: hoe is de game zelf eigenlijk?

In Stellar Blade is de wereld weer eens lekker naar de klote. De aarde is veranderd in een verzameling aan natuurrampen, de meeste mensen zijn dood en lugubere monsters heersen over de straten. Jij speelt als ‘Eve’, een vrouwelijke soldaat die vanuit een ruimtekolonie landt op onze thuisplaneet om monsters te verslaan en de waarheid te achterhalen. Want waar komen deze ‘Naytiba’ vandaan en waarom is de aarde er zo slecht aan toe? Tijd om kont te schoppen.

Stellar Blade maakt er geen geheim van: het wil heel graag NieR Automata zijn. De set-up, sfeer en muziek deden me allemaal denken aan Yoko Taro´s’ meesterwerk. Het probleem is alleen dat het (Engelse) schrijf-en-acteerwerk niet best is. Eve en de NPC’s die je ontmoet zijn, op enkele uitzonderingen na, kurkdroog en robotisch geschreven. De world building is intrigerend, al zie je de grote twist wel van mijlenver aankomen. Het verhaal is oké, maar duidelijk niet de focus.

Verboden huwelijk

Eve’s avontuur is een ouderwetse, gameplay-first videogame. Je verkent grotendeels lineaire levels, met wat lichte exploration en vooral heel veel gevechten. Later in het spel verken je een tweetal open zones, die helaas allebei een woestijn-thema hebben. Schrik niet, Metroid-fans. Ze zijn gelukkig beter gevuld dan in Metroid Prime 4 en een stukje kleiner. Ook is er een futuristische stad die als hub dient, waar je allerlei side-quests aanneemt die variëren van cliché tot ernstig cliché. Maar dat is allemaal ondergeschikt aan het waar het echt om draait. Knokken. 

Het vechtsysteem van Stellar Blade weet zich daarbij goed te onderscheiden en biedt een soort verboden huwelijk tussen mevrouw 2B en meneer Souls (John, voor vrienden). Eve beweegt verrassend log en en de nadruk ligt op goed getimede parry’s en dodges. Maar in tegenstelling tot Dark Souls is er geen stamina meter. Dit zorgt voor minder stress en meer experimentatie. Iets wat goed past bij de extra mechanics en moves die je gedurende het avontuur vrijspeelt. Denk hierbij aan een double jump, maar ook aan de gelikte ‘Blink’-skill waardoor je opeens achter een vijand teleporteert. En zoals je van dit genre mag verwachten, worden al deze vaardigheden op de proef gesteld tijdens brute bossfights.

Typ hier uw wachtwoord

Helaas laat Stellar Blade  wat steken vallen op de momenten dat je niet aan het knokken bent. Zo werkt het verkennen van omgevingen niet helemaal lekker. Eve beweegt minder soepel dan je zou hopen, waardoor het platformen, zwemmen en Uncharted-stijl klimmen en klauteren vooral in de categorie ‘degelijk’ vallen. Ditzelfde geldt voor de sidequests. Met sommige speel je nieuwe gebieden of een extra baasgevecht vrij, maar de meeste bestaan uit saaie fetch quests in oudere levels.

Dan zijn er nog de ronduit bizarre designkeuzes. Zo vind je regelmatig wachtwoorden voor beveiligde kistjes die her en der verspreid liggen. Dat is op zich al een cliché, maar dat je ieder wachtwoord dan nog handmatig over moet typen via een digitaal toetsenbord is complete onzin. Wil je later terugkeren om zo’n kistje te pakken? Fast-travel werkt ook al omslachtig. Stellar Blade bestaat uit meerdere gebieden, maar fast travelen tussen gebieden is niet mogelijk. Je moet hiervoor eerst naar de ingang van een gebied teleporteren en dan pas mag je binnen dat gebied ergens naartoe reizen. Het kost dus meerdere laadschermen om op je bestemming te komen, die op de Switch 2 soms ook 20 seconden per stuk duren.

Ik moest wel lachen toen ik een level binnen kwam wandelen, mijn zwaard zichzelf uitschakelde en de game opeens veranderde in Resident Evil 4. Compleet met over-de-schouder camera, zombies en meerdere wapens om mee te schieten. Het is ergens wel charmant dat Stellar Blade vaak gewoon doet waar het zin in heeft. Toch voelt het in de praktijk meer als een identiteitscrisis. De game wil héél veel doen, maar niet alles is even sterk uitgewerkt.

Geslaagde overzetting

En toch kon ik Stellar Blade vaak maar moeilijk neerleggen. Met name in de tweede helft van de game, waarin het level design wat meer focus krijgt en je een paar van de beste baasgevechten van het jaar krijgt voorgeschoteld. Er zijn irritatiepunten, maar de combat, worldbuilding en vooral de muziek staan de hele game als een huis. Vanaf de eerste stappen in de “gezonken” stad Eidos 7 klinken prachtige piano’s, emotionele violen en serene vocalen als een warm bad voor je oren. Dit alles geeft Stellar Blade een unieke sfeer, waardoor ik de mindere stukken voor lief nam. Als deze elementen voor jou ook zwaar wegen in een actiegame, dan is dit zeker geen miskoop.

Het helpt daarbij dat de Nintendo Switch 2-versie uitstekend is. Uiteraard zijn de texturen niet zo scherp als op de PS5, maar met name de character models en belichting blijven verbluffend goed overeind. Al moet je wel even de settings induiken, want de “sharpness” staat standaard op maximaal en dat doet de Switch 2-versie (zeker in handheld mode) geen goed. Andere upscale-kwaaltjes, zoals wazig haar, los je het beste op door Eve een kort kapsel te geven. Maargoed, met een paar tweaks loopt de game op 60 fps én ziet het er goed uit. Ja, dat loopt via frame generation, een techniek die op de pc bekend staat om zijn input lag. Maar ik vond de input lag reuze meevallen en 60 fps een zegen. Mocht je dit toch niets vinden, dan zet je dit gewoon uit en speel je op 30 tot 40 fps.

Conclusie

Stellar Blade bewijst dat je niet altijd originele ideeën nodig hebt, als je ze maar interessant genoeg door elkaar husselt. De ontwikkelaar gooit Lies of P en NieR Automata vrij roekeloos in een blender en plakt er een geweldig nieuw vechtsysteem op. Het resultaat is een prachtige actiegame die soms irriteert, maar altijd vermaakt. Extra mooi is dat deze voormalige PS5-exclusive uitstekend overgezet is naar de Nintendo Switch 2, met tal van opties om de spelervaring en presentatie naar wens aan te passen.