Soma - Onderwaterhorror op z'n best

Ik ben een enorme fan van horrorgames. Vooral als het spel echt eng is, waar het verhaal de boventoon voert en waar je niet met bazooka’s je vijanden aan stukken schiet. Die zijn ook leuk, maar het thema van bijvoorbeeld deze game, Soma, spreekt me echt enorm aan. Afgezonderd met een gitzwart vooruitzicht. Ook dit soort spellen heb je wel eens nodig om eens af te wisselen met de blije en kleurrijke Nintendo-titels die we doorgaans voor de kiezen krijgen.

In Soma speel je als Simon Jarrett, die na een heftig auto-ongeluk nog maar een paar maanden heeft te leven. De enige mogelijkheid die er is om er potentieel wat aan te doen is een experimentele scan van de hersenen waarna artsen een programma kunnen ontwikkelen om je letsel wellicht wat minder ernstig te maken. Je komt naar het ziekenhuis, dat angstvallig verlaten is, en na een kort gesprekje met je arts ga je in de stoel zitten. De scan begint, je ziet een soort witte flits en waar je daarna belandt zou je doen vermoeden dat je aan het dromen bent. Helaas, niets is minder waar.

Watskeburt?

Simon wordt vervolgens wakker in het jaar 2104 in een soort enorm onderzoekscentrum dat onder water ligt. Het geheel ziet er nogal verlaten uit, wat zijn verwarring alleen maar groter maakt. Tussen alle bende door ligt een soort uitgeharde vloeistof die bijna al het vrije oppervlak overgenomen lijkt te hebben. Kortom, Simon weet niet waar hij is en waarom hij er is. Er blijkt naderhand een soort techniek te zijn die het bewustzijn van de mensheid opslaat. Het is de bedoeling dat alles wordt geüpload naar de ARK, een computer die de ruimte ingeschoten moet worden. Het hoopje mensheid dat er nog is na een enorme wereldwijde ramp zal op deze manier virtueel verder leven. Of althans, hoe kan je het leven noemen als alles om je heen een simulatie is? Het is de bedoeling dat hij via enkele tussenstations bij het eindstation komt waar je de ARK kan lanceren. Lukt dat niet, dan is eigenlijk de hele mensheid verdwenen. Gaandeweg kom je tot een aantal heftige ontdekkingen, waarbij een flinke twist voorkomt, en die zorgde ervoor dat ik de game bijna tien jaar later nog een keer wilde spelen. Het spel kwam namelijk toen uit al voor onder andere pc en Playstation 4.

Wat moet je nou doen?

Soma is eigenlijk een soort van walking simulator, een term die een tijdje geleden is bedacht om aan te geven dat je een game speelt waarbij het verhaal het belangrijkst is. Je hebt nauwelijks tot geen vijanden en het spel draait om het verkennen van je omgeving. Wellicht ken je games als Everybody’s Gone To The Rapture of The Vanishing Of Ethan Carter, dan heb je een idee wat er met die term bedoeld wordt. Simon loopt eigenlijk alleen rond als een soort verkenner in de verschillende ruimtes die onder water liggen, en je hebt hier en daar wat puzzels die je moet oplossen. Zo is een keer de elektriciteit uitgevallen en je moet de poort naar het tussenstation toch open krijgen. Je hebt allerlei kabels die ergens naartoe gaan, je moet bepaalde knoppen omzetten, en uiteindelijk lukt het je wel om de boel aan de gang te krijgen. De gameplay heeft verder niet veel om handen, dus als je een Resident Evil- of Silent Hill-achtige game verwacht, dan ben je bij Soma echt aan het verkeerde adres. Je moet vooral je vijanden ontwijken en zelfs op de modus waarin je niet dood kan gaan zit je nog steeds regelmatig op het puntje van je stoel van de spanning.

Het moge duidelijk zijn, het gaat in Soma niet om explosies of heftige actie. De game draait echt om het ervaren van het verhaal, het verkennen van grauwe industriële omgevingen, en het af en toe rondlopen onder water waar je half vervallen machines aan de praat moet krijgen. Hou dan ook nog even in je achterhoofd dat jij eigenlijk de laatste persoon op aarde bent en als jij faalt, dat er letterlijk niets meer over is van de mensheid. Ach, een gewone zaterdagmiddag toch?

Gelukkig hebben we de beelden nog

Ontwikkelaar Frictional Games maakte eerst Amnesia, ook een game die bekendstaat om zijn horrorelementen. Na de release van de eerste twee games brachten ze Soma uit, in 2015. De game die je ziet is dus relatief oud, en dat merk je ook wel een klein beetje aan hoe Simon beweegt en vooral aan hoe alles eruit ziet. Er zijn momenten dat hij nogal houterig beweegt of dat je ergens achter blijft hangen. Ook ziet de game er op de Switch niet veel beter uit dan de game die ik tien jaar geleden speelde. Er zitten wat grafische oneffenheden in, en vooral veel tekst die je tegenkomt is soms echt te klein of onduidelijk. Er had wat mij betreft dus wel iets meer aangepast mogen worden aan een game die al zo oud is. Gelukkig is er dan nog wel een update gekomen voor de Switch 2, waardoor de game er over het algemeen een stukje soepeler loopt en er op de meeste plekken wel echt beter uitziet.

Mocht je beschikken over beide systemen, dan raad ik je absoluut aan om hem op Switch 2 te proberen met de gratis update. Maar ondanks dat je duidelijk ziet dat we hier met een oudere game te maken hebben, is de game op Switch ook echt heel sterk. Soma moet het niet hebben van glanzende 4K beelden, maar van het verhaal en de ervaring die het rondlopen op PATHOS-II met zich meebrengt. De game is vrij kort, maar daar is de prijs ook eigenlijk wel naar.

Conclusie

Soma is een van de meest memorabele horrorspellen van de afgelopen tijd, en ik ben blij dat Switch-bezitters er nu ook kennis mee mogen maken. Geen glanzende 4K beelden of veel te sterke hoofdpersonages, maar een verhaal en een omgeving die je bij zullen blijven. Heb je iets met horror en word je graag meegezogen in een ervaring, geef dan Soma een kans.