Shadow Tactics: Blades of the Shogun - Haat & liefde in de schaduw

Tijdens de Partner Showcase van februari kwam Shadow Tactics: Blades of the Shogun langs. Een isometrische Ghost of Tsushima of Assassin’s Creed zag ik wel zitten, dus ik was benieuwd hoe deze indie het op de Nintendo Switch 2 doet.

Shadow Tactics: Blades of the Shogun wordt uitgegeven door Daedalic Games en kwam oorspronkelijk uit in 2016. In de afgelopen jaren is de game op steeds meer platformen verschenen, zoals vorig jaar op de PlayStation 5. Nu is de Nintendo Switch 2 aan de beurt. Shadow Tactics is volgens eigen zeggen een ‘hardcore tactische stealthgame’ die zich afspeelt in Japan tijdens de Edo-periode. In de hoofdrol zijn vijf verschillende personen die je mag besturen om zo je missie af te ronden.

Haat &…

Real-time strategy is niet nieuw voor me. Ik kan me prima vermaken met spellen zoals Age of Mythology en misschien kun je zelfs Pikmin deels in dat hokje plaatsen. Stealthgames zoals Shadow Tactics: Blades of the Shogun zijn echter nieuw voor mij. Hoe meer ik speelde, hoe meer ik een haat-liefdeverhouding met deze game kreeg.

De grootste boosdoener is de camera. Mijn hemel, wat kan die frustrerend zijn. Bovendien is de moeilijkheidsgraad voor iemand die nieuw is in het genre vrij pittig. Daarom besloot ik de eerste paar missies op de beginner-moeilijkheidsgraad te spelen. Dat hielp enorm om de controls onder de knie te krijgen en de missies door te komen. Toch blijft de camera je grootste vijand in deze game, en dat is eigenlijk zonde.

Gelukkig kun je missies herspelen op verschillende moeilijkheidsgraden. Op beginner ontvang je geen achievements, maar op normal of hardcore wel. Daardoor kun je flink wat speeltijd verwachten, als je daarvoor gaat. Sommige missies kunnen zomaar een uur duren, terwijl bepaalde achievements juist vragen om ze binnen tien minuten te voltooien. Oefening baart kunst.

Liefde

Wanneer je het spel eenmaal onder de knie krijgt, is het echt ‘chef’s kiss’. Op bepaalde momenten merk je ineens hoe alle systemen samenkomen en wat voor coole situaties je kunt creëren. Je speelt Shadow Tactics met vijf verschillende personages en elke missie bepaalt wie je mag of kunt gebruiken. Zo heeft het ene personage een shuriken om vijanden van afstand uit te schakelen, terwijl een ander juist vallen plaatst. Omdat ieder personage unieke voordelen heeft, is het leuk om die op slimme manieren te combineren.

Via Shadow Mode kun je acties ‘voorprogrammeren’. Daarna voer je het plan in één keer uit, waardoor je bijvoorbeeld drie vijanden perfect getimed uitschakelt. Dat ziet er niet alleen cool uit, maar voelt ook enorm bevredigend. Elke missie voelt hierdoor als een puzzel die je moet oplossen. Hoewel de vijanden vrij eentonig blijven, zorgen de levelopbouw en de beschikbare personages voor voldoende uitdaging.

Een pc-hybride

Wat ook tof is, is dat je het met de Joy-Con 2 kunt spelen. Wanneer je de Joy-Con 2 kantelt, switcht de besturing naar muismodus en krijg je een pc-achtige layout te zien. De camera werkt dan meteen beter. Wel moet ik toegeven dat ik niet direct alle controls doorhad. Het is fijn dat deze extra opties aanwezig zijn. Net als bij de moeilijkheidsgraad kun je hier echt je eigen voorkeur kiezen. Er zijn eigenlijk nog te weinig games die goed gebruikmaken van deze muismodus. Desondanks gaat mijn voorkeur uit naar de klassieke controller.

Cartoony

Shadow Tactics heeft een grafische stijl die een cartoony look heeft. Het is misschien niet de mooiste game ooit, maar het heeft zeker charme. De muziek en geluidseffecten passen goed bij de setting. Tijdens het spelen vond ik ze sterk, al bleven de melodieën niet echt hangen. De voice-acting heb ik op Japans gezet en die is meer dan degelijk. Het verhaal is interessant om te volgen, al is het hier en daar wat voorspelbaar. De prijs van €39,99 vind ik persoonlijk aan de hoge kant, maar dat zal per speler verschillen.

Conclusie

Shadow Tactics: Blades of the Shogun wordt door de uitgever neergezet als een hardcore stealthgame en dat klopt zeker – vooral voor iemand die nieuw is in het genre. Het verhaal en de personages zijn sterk en de Shadow Mode is tof. Het duurt even om de gameplay onder de knie te krijgen, wat wordt bemoeilijkt door de frustrerende camera. En dat is jammer. Ik heb desondanks best genoten van deze game, ondanks de gebreken