Resident Evil Requiem - Doet niet onder voor de rest

Jaren geleden waren de Resident Evil-games altijd op Nintendo-consoles te vinden. Toch is het een tijdje wat stiller geweest rondom deze franchise. We kregen wel de vele spin-off titels, en ook de genummerde delen gingen maar tot Resident Evil 6. Met de Nintendo Switch 2 besloot Capcom om daar verandering in te brengen. Vanaf 27 februari kunnen we niet alleen genieten van Resident Evil 7 en Village (8), maar mogen we ook meteen aan de slag met het negende deel: Resident Evil Requiem. Ik keek hier al een flinke poos naar uit. Nu ik de kans had om er voor release mee aan de slag te gaan op mijn favoriete hybride console, kon ik deze niet laten schieten. Het belooft dezelfde ervaring te bieden als op pc en next gen consoles. Maar weet het op technisch vlak het hoofd wel boven water te houden?

In Resident Evil Requiem speel je als twee personages: Grace Ashcroft en Leon Kennedy. Grace is een FBI-agente die na de moord op haar moeder een onderzoek moet doen in het hotel waarin de moord heeft plaatsgevonden. Leon is een oude bekende; hij was in Resident Evil 2 als agent in Raccoon City toen de stad overspoeld werd door zombies. Na al die jaren jaagt hij nog steeds op het bedrijf dat de ramp heeft veroorzaakt: Umbrella.

Twee personages met een eigen speelstijl

Het is erg tof hoe beide personages een andere vorm van gameplay bieden. Grace is niet gemaakt om te vechten, zij moet dan ook voornamelijk sluipen en alleen het gevecht aangaan wanneer het moet. Zo word je regelmatig achtervolgd door grote enge monsters en is het aan jou om onder flinke druk puzzels op te lossen. Ik zat zo vaak op het puntje van mijn stoel omdat er gewoon echt goede, spannende en enge stukken tussen zitten.

Leon is daarentegen inmiddels een veteraan in het verslaan van zombies en ander gespuis. Zijn hoofdstukken zijn dan ook een stuk actievoller en overdreven. Je kunt het een beetje vergelijken met alle remakes die de afgelopen tijd zijn verschenen: een mix van enge stukken en hordes zombies neermaaien. Dit keer maakt hij ook nog gebruik van een hakbijl, waarmee je hele toffe finishing moves kunt maken. Ook al ben ik meer fan van de enge stukken met Grace, bieden Leons hoofdstukken je de ruimte om even op adem te komen en op een andere manier uitgedaagd te worden. Maar vergis je niet, ook zijn hoofdstukken bevatten genoeg puzzels en spannende gevechten. Wel moet ik toegeven dat sommige actievolle momenten wat te overdreven worden, dat haalt de horror iets te veel weg.

Twee cameraperspectieven

De makers weten maar al te goed dat sinds het verschijnen van Resident Evil 7 een groot deel van de fans zijn opgesplitst in twee kampen:kamp ‘first person’ en kamp ‘third person’. Beide cameraperspectieven bieden namelijk hun eigen spanningen, ervaringen en uitdagingen. Zo biedt first person de actie recht in je gezicht, minder breed zicht en het richten van wapens gaat met precisie. Third person zorgt er juist weer voor dat je een breder perspectief hebt en laat extra actie animaties en emoties zien. Het biedt ook een over-de-schouder perspectief dat sommigen erg fijn vinden bij het richten. Het spel raadt je aan om door de ogen van Grace te kijken en bij Leon over de schouder te kijken, maar je bent vrij om deze keuze aan te passen.

Beide perspectieven maken gebruik van goede besturing en het richten door middel van de gyrosensor voegt ook echt iets toe. Je kogels zijn schaars, dus ieder schot telt. In docked modus werkt dit perfect, in handheldmodus werkt het voor geen meter. Waarom je alleen naar links en rechts kunt richten door je Switch 2 zijwaarts te kantelen, weet niemand. Het had veel beter gewerkt wanneer je hem over zijn as kan draaien, zoals bij Splatoon 3. Laten we hopen dat ze dit met een update oplossen.

Moderne of klassieke modus?

Ben je net als ik een van die oude rotten die extra uitdaging haalde uit het beperkt kunnen saven? Dan heeft Resident Evil Requiem speciaal voor jou de klassieke modus. Hierin kun je tijdens je avonturen met Grace alleen maar opslaan bij een typemachine door gebruik te maken van inktlinten. Deze zijn beperkt verkrijgbaar waardoor er steeds meer op het spel komt te staan bij uitstel. Wanneer je dood gaat, verlies je namelijk al je voortgang. Ga je één van je beperkte inktlinten gebruiken, of probeer je toch nog even door te gaan in de hoop dat je er eentje kunt besparen? Dit is een vorm van spanning die je moet kunnen waarderen, ik vind het zelf geniaal. Is dit niet jouw ding? Geen probleem, dan kun je lekker aan de slag met de moderne modus. Deze werkt met autosaves waardoor je bijna geen progressie verliest wanneer je dood gaat.

Puzzels van hoog niveau

Wat Resident Evil Requiem heel erg goed doet, zijn de puzzels. Zo heb je altijd verschillende sleutels en andere spullen nodig om verder te komen. In een van de hoofdstukken moet je bijvoorbeeld ontsnappen uit een groot huis, waarvan de deur alleen te openen is met drie kubussen. Deze zijn op verschillende plekken te vinden, maar je komt natuurlijk niet zomaar op deze plekken. Het spel nodigt uit om goed op te letten waar je nog niet binnen kunt of bepaalde kasten en lades nog niet open krijgt. Het dwingt je dus regelmatig om te backtracken. Wat het nog leuker maakt, is dat er verschillende zombies en monsters achter je aan zitten. Hierdoor voelt zelfs het backtracken nooit veilig aan. En geloof me, het spel verrast je regelmatig!

Grafisch en geluid

Op het eerste gezicht ziet Resident Evil Requiem er prachtig uit, zowel in docked als in handheldmodus. In docked modus komen met HDR de kleuren in combinatie met licht en donker geweldig tot zijn recht. Stiekem is het echt wel een knappe prestatie dat een spel als dit zo goed draait op onze kleine hybride console. Wanneer je echter beter oplet, zie je dat het op sommige momenten flinke concessies doet om goed te blijven draaien. Hier en daar zijn wat lelijke textures te zien en soms lijkt er een bepaalde waas over objecten te komen door DLSS. Het water is op sommige momenten van erg lage kwaliteit, wat er een beetje raar uitziet. Het draait op bijna ieder moment 60fps, op echt drukke momenten lijkt het spel met voorbedachte rade terug te schroeven naar minder frames om ervoor te zorgen dat je geen framedrops krijgt. Dit zie je vooral in de stukken met Leon terug, terwijl Grace’s hoofdstukken een stuk consistenter lijken te lopen. In handheldmodus mis je de mooie HDR-kleuren echt, maar in de stukken waarop ik het in handheld gespeeld heb, liep het wel gewoon vloeiend. De resolutie lijkt alleen wat lager.

Het geluid laat een heel goede indruk achter.Het spel ondersteunt ruimtelijk geluid waarbij je zelf de posities van de speakers kunt instellen. Combineer dit met een koptelefoon die ruimtelijk geluid ondersteunt en je zit op het puntje van je stoel. Overal hoor je geluiden die erop duiden dat je in de gaten gehouden wordt, Grace begint zwaarder te ademen wanneer ze bang is en het geluid geeft tijdens de sluipsessies goed aan waar monsters zich bevinden. De sfeer wordt goed gezet en het geluid is hier 100% een grote bijdrager aan.

Conclusie

Resident Evil Requiem is een waardig vervolg dat ook op de Nintendo Switch 2 prima tot zijn recht komt. Grafisch gezien levert het echt wel wat in tegenover de andere next gen-apparaten, maar nog steeds ziet het er prima uit. De twee verschillende personages zorgen met hun eigen gameplay-elementen voor goede afwisseling en ook al prefereer ik de stukken van Grace, die van Leon zijn ook erg leuk. De actie wordt af en toe te overdreven, maar dat mag de pret niet drukken. De puzzels zijn erg moeilijk en het feit dat je je zo onveilig voelt tijdens het oplossen, is heel tof gedaan. Het geluid is van hoge kwaliteit en draagt echt bij aan de sfeer. Ben jij op zoek naar een goede horror-ervaring, dan ben je bij Resident Evil Requiem zeker aan het juiste adres.