Rayman 30th Anniversary Edition- Een verkreukelde liefdesbrief

Toen ik een klein ukkepukje was, kreeg ik van Sinterklaas (nou ja, eigenlijk mijn oom) een lompe grote doos. Toen ik mijn pakket uitpakte, kwam ik oog in oog met een gek personage met een grote neus en zwevende ledematen. Dit was natuurlijk de bigbox-versie van Rayman op de PC (toen MS-DOS). Ik werd al snel smoorverliefd op dit spel, de sfeer, muziek en de gameplay. Al was het veel en veel te moeilijk voor mijn kleine kinderbrein met de reactiesnelheid van een slak die net wakker is en nog geen koffie heeft gehad. Het maakte me zo verdrietig dat ik niet verder kwam, dat mijn ouders het spel een tijdje voor me hebben moeten verstoppen. Uiteindelijk (lees: een paar jaar later) kwam ik er wel en is het nu mijn favoriete game aller tijden. Nu, 30 jaar later, komt Ubisoft met een speciale editie voor de 30ste verjaardag van mijn favoriete gamepersonage ooit. Doet deze re-release mijn geliefde Rayman eer aan?

Het spel is uitgegeven door Ubisoft maar ontwikkeld door Digital Eclipse en dat merk je meteen. Digital Eclipse staat natuurlijk bekend om hun heruitgaven van oudere games zoals Worms Armageddon: Anniversary Edition en Atari 50: The Anniversary Collection. Hun games zijn een soort museumtour die je door de geschiedenis van het spel meenemen. Ook bij Rayman 30th Anniversary is dit het geval. De game bevat de PlayStation, MS-DOS (PC), Atari Jaguar, GameBoy Color en Game Boy Advance versies. Ook zit er een prototype in van toen de game nog voor de SNES-CD werd ontwikkeld. Daarnaast bevat het spel meer dan 50 minuten aan developer interviews met interessante anekdotes, concept art, promotiemateriaal en zelfs de pitchbible (een document waarin je alle plannen voor je game voorlegt aan een uitgever om financiering te vragen) van toen het spel voor het eerst bij Ubisoft gepresenteerd werd. Veel van dit materiaal is nooit eerder vertoond! Als Rayman-fan is dat dus ontzettend smullen.

Geen armen, geen benen maar wel heerlijke gameplay

De gameplay van het spel zit precies zo in elkaar als ik me herinner. Rayman bestuurt net zoals in de originele uitgaven. Je rent, springt, slaat en haar-helicoptert er lekker een stuk op los en om dit te kunnen spelen op de Nintendo Switch is echt heerlijk. Het spel staat bekend om zijn moeilijkheid en die moeilijkheidsgraad is bij deze versie ook weer van de partij. Wat de re-release interessant maakt voor mensen die het spel nét wat te moeilijk vonden, is dat er een rewind-functie en verschillende zogeheten “enhancements” in zitten die je aan of uit kunt zetten om de game net wat makkelijker te maken. Deze opties zorgen ervoor dat je eindeloze levens hebt, eindeloze continues hebt, altijd de maximale HP hebt, alle levels meteen kunt unlocken en alle vaardigheden meteen hebt. Deze opties kun je zelf kiezen, apart van elkaar aan te zetten. Mocht je ze gebruiken, dan zorgen ze ervoor dat het spel een heel stuk makkelijker is. Ik heb ervoor gekozen deze niet te gebruiken, maar de optie is daar voor de liefhebber.

Grafisch nog altijd top

Grafisch staat het spel nog altijd als een huis en speelt het geheel heerlijk weg in 60 frames per seconde. Daarnaast heeft de collectie verschillende CRT-filteropties die goed werken als je het spel op een groot scherm speelt. De filters zorgen ervoor dat de game er ongeveer zo uitziet als hoe het er uit zag op oudere TVs. In handheld mode vond ik het dan juist weer prettiger om het spel zonder de filters te spelen. De grootste release toentertijd was op de PlayStation. Sony probeerde het op de grote beurzen nog een beetje te verbergen, omdat de marketing van de PlayStation al hun eieren in het 3D-mandje aan het steken was. Toch heeft het spel door zijn charmante looks en prachtige handgetekende kunst (die digitaal om werd gezet naar pixelart) een grote fanbase over kunnen halen een 2D-platformer te kopen. Het spel is zelfs in het Verenigd Koninkrijk het best verkopende PlayStation-spel ooit geworden.

Je ziet ook terug dat de PlayStation-versie de meest populaire versie van het spel is, want deze versie heeft ook de meeste liefde gekregen van de ontwikkelaars van deze heruitgave. De PlayStation-variant komt namelijk met een widescreen-optie die geen van de andere games gekregen heeft. Dit zorgt ervoor dat je op je Nintendo Switch je hele scherm kan vullen in plaats van spelen in een 4:3-resolutie met aanvullende balken aan de zijkant. Dit veroorzaakt echter wel wat kleine pop-in-probleempjes. Normaliter verschijnen of verdwijnen vijanden en effecten als hun spawnlocatie buiten beeld is. Hierdoor kan het zo zijn dat vijanden opeens verschijnen aan de rand van je scherm en effecten als mist net iets te snel verdwijnen en verschijnen. Dit is echter geen groot probleem, maar voelt toch een beetje slordig.

Missende muziek

Oké, ik kan er niet langer omheen draaien. Als je deze game in de gaten hebt gehouden, dan weet je waarschijnlijk al dat het spel een compleet nieuwe soundtrack heeft. Als je het nieuws over de game niet in de gaten hebt gehouden, dan bij dezen: het spel klinkt niet zoals vroeger. Sommige tracks zijn liefdevol geremasterd met echte instrumenten, maar sommige tracks zijn compleet verwijderd en vervangen door nieuwe tracks. Ik ga meteen met de deur in huis vallen: dit is mijn grootste ergernis aan de game. Het spel werd in 1995 door drie muziekanten voorzien van de soundtrack. Alle muziek van een van de componisten (de in 2019 overleden Rémi Gazel) is duidelijk met liefde opnieuw opgenomen door huidige Rayman-componist Christophe Héral (bekend van zijn werk aan Beyond Good and Evil, Rayman Origins en Rayman Legends). Waarom de tracks van de andere componisten niet aanwezig zijn, is niet duidelijk, maar het lijkt te liggen aan een rechtenissue.

Deze geremixte tracks zijn over het algemeen erg goed. Maar iemand moet die man zijn kazoo, mondharp en ukelele even afpakken, want de nieuwe tracks die hij gemaakt heeft zijn absoluut niet passend. Het probleem ligt hem dan ook bij het feit dat de muziek eerder doet denken aan Rayman Origins of Legends dan het originele spel. Een paar van de ergste liedjes zijn die van het main menu, dat nu klinkt als een liedje uit Origins, Betilla’s muziek, dat normaal klinkt alsof je een prachtig sprookje induikt, klinkt nu alsof je benaderd wordt door de vrouw van je dromen in een onderbelichte bar, en Band Land, dat alle charme en vrolijkheid mist. De beste man kan hele goeie muziek maken. Zo vond ik zijn soundtrack van Beyond Good and Evil echt subliem. Maar deze tracks doen toch een beetje pijn in mijn nostalgische hart. De ziel van Rayman mist echt een beetje in de nieuwe muziek en zonder optie om de oude muziek te gebruiken is het een keihard gemis. Ook ontbreekt de optie om de taal te veranderen. Alleen de Engelstalige Amerikaanse versie van Rayman is gebruikt in deze collectie, terwijl de Europese versies verschillende volledig nagesynchroniseerde versies hadden.

Kleine puntjes

Daarnaast lijken er wat kleine technische mankementjes te zijn. Ik heb zelf ongeveer twee keer meegemaakt in mijn speeltijd dat de framerate het voor een fractie van een seconde even niet meer bij kon benen. Dit zorgde voor een soort hikje in de gameplay en de muziek. Niet heel erg storend, maar als je je bedenkt dat dit nooit voorkwam in het originele spel, is het vreemd. Daarnaast hebben verschillende spelers ondertussen problemen gehad met savefiles die niet goed opgeslagen werden. Als laatste missen er wat geluidseffecten zoals Rayman’s “No problem!” in de PlayStation intro en de brul van Mr. Stone als hij achter je aan zit. Dit alles is erg teleurstellend. Wat hoop geeft, is dat Ubisoft al heeft gecommuniceerd te luisteren naar de feedback, dus met een beetje geluk is het spel straks een stuk beter dan hoe ik het gereviewd heb.

Conclusie

Rayman 30th Anniversary Edition heeft de potentie de allerbeste versie van Rayman ooit te zijn. Helaas is dat door wat technische mankementjes en het missen van de originele muziek niet gelukt. Als Ubisoft luistert naar feedback en dit alsnog op kan lossen, is dit een absolute must-have voor elke platformer-fanaat. Mits je het spel nog nooit hebt gespeeld en je het gewoon eens wilt proberen, is dit zeker een aanrader. Over het algemeen speelt het spel gewoon goed en als je niet gehecht bent aan de originele soundtrack is dit een van de makkelijkste en toegankelijkste manieren om het spel te spelen. Maar als iemand van wie dit mijn favoriete game aller tijden is, voelt het toch alsof ik een liefdesbrief heb gekregen die eerst in een plasje is gevallen. Het gebaar is heel lief, maar ik had hem liever niet zo druiperig.