Ratcheteer DX - Game Boy Zelda, maar glibberig

Nostalgie. Het is verliefd worden op oude concepten die als mens gelukkig stemmen. Dat blijkt maar weer met Ratcheteer DX, een compact overhead Zelda-achtig avontuur dat zeker een markt zou hebben op de Game Boy Color. Het is het perfecte spelletje voor tussendoor, maar misschien ook niet veel meer dan dat.

In Ratcheteer DX speel je als een monteur die een belangrijke taak vervult. Een oneindige winter heeft de planeet opgeschud en sommige inwoners verkeren in een diepe slaap om er enigszins door te komen. Jij houdt ze in leven, terwijl je relaties onderhoudt met rassen die een andere weg hebben gekozen. Als de monteur moet je hen te vriend houden en helpen waar nodig. Ondanks het kleine formaat van het spelletje, bleef ik redelijk enthousiast over het verhaal. Een sterke omlijsting maakt het boeiend om de volgende stap te nemen.

Zelda, zoals vanouds
Als het op de gameplay aankomt, dan lijkt het toch verdraaid veel op een overhead Zelda-avontuur. Het is duidelijk dat spellen als Link’s Awakening een belangrijke bron van inspiratie zijn geweest. Er is een overworld en verschillende dungeons waar bepaalde mechanieken centraal staan. De speler begint met een lantaarn en een ratelsleutel die allebei dubbele functies vertolken. Ze helpen je om puzzels op te lossen, vijanden te verslaan en de weg vooruit te vinden. Zodra je wegwijs bent geworden, verkrijg je nieuwe voorwerpen en mogelijkheden die je snel moet leren. Aan het einde van een kerker wacht een baas, dus de mechaniek leren is belangrijk.

Geduld is ook belangrijk. Waar Ratcheteer DX niet bepaald straalt is het platformen. Er waren momenten waar ik heel voorzichtig te werk ging, maar ik viel bijna met gemak van randen af. Daarnaast zijn er geesten in een bepaalde kerker die je sprongen kunnen onderbreken, waardoor je makkelijk gezondheid verliest. Of wat te denken van sneeuwblokken die je naar beneden drukken, zoals drijfzand. Het zorgt voor net een game over te veel, waardoor ik even de behoefte had om te stoppen. Gelukkig verlies je weinig progressie, want de wereld zit gedegen in elkaar. Zelfs met het broodnodige backtracken ben ik in mum van tijd aan de andere kant van de wereld.

Daar komt bij dat de besturing goed werkt. De oorspronkelijke versie kwam uit op de Panic PlayDate, waar het echt frustreerde om voorwerpen te verwisselen. Je hebt nu meer ruimte dankzij de grote selectie aan knoppen, waardoor het mogelijk is om vaardigheden vlak na elkaar te gebruiken. Het komt de progressie nog meer ten goede. Het helpt ook dat Ratcheteer DX goed doorloopt. Het avontuur duurt ongeveer vijf uur. Ik had wel wat frustratie, maar ik heb me geen moment verveeld.

Fraaie presentatie
Ratcheteer DX straalt als nooit te voren op een console. De toevoeging van het kleurenpallet geeft dat unieke Game Boy Color-gevoel. Het is strakke pixel art met zachte kleuren die je meteen in de wereld opslokken. Hier en daar lijken de kerkers een beetje op elkaar, maar het valt te vergeven. De muziek onderstreept deze reis naar het onbekende. Mooie chiptune klanken laten de baasgevechten als hoogtepunten overkomen. Uitermate belangrijk in een Zelda-achtig avontuur.

Conclusie
Een goed spel is Ratcheteer DX zeker. Het Zelda-achtige sausje maakt het fijn om in te stappen. De wereld houdt je een strakke vijf uur bezig met voldoende mechanieken en kerkers om het boeiend te houden. De besturing en presentatie maken het geheel redelijk af. Tja, het is niet allemaal fantastisch. Het platformen is soms om te janken en bepaalde vijanden voelen oprecht oneerlijk. Je zou denken dat ze juist daar meer mee zouden sleutelen na oorspronkelijke de release op de PlayDate. Tja, dat had Ratcheteer DX een nog perfecter tussendoortje gemaakt.