Paranormasight: The Seven Mysteries of Honjo - Een spectaculair staaltje schrijfwerk

Hallo mede mystery-game liefhebbers, deze is voor jullie. Maak je klaar voor alle ingrediënten die onze harten sneller doen kloppen: intrige, verhaallijnen die samenkomen, een enorm sterk plotgedreven duister mysterie en een flinke scheut vreselijke gebeurtenissen die op typische Japanse wijze bijna casual door het verhaal heen worden gestrooid (zelfmoord, afpersing, misbruik en sociale isolatie). Ik probeer zo min mogelijk spoilers in deze review te geven, want de kracht van Paranormasight: The Seven Mysteries of Honjo is vooral het niet weten wat je te wachten staat. The mystery of the unknown, om het maar theatraal te formuleren.

Het spel begint al mysterieus. Een gemaskerde verteller verwelkomt je in een ruimte met enkel een tv en vraagt je naam. De televisie in de ruimte vertoont “per ongeluk” een nieuwsbericht over een jongen genaamd Shogo Okiie, die blijkbaar dezelfde dag dood in een park is aangetroffen. De gemaskerde verteller verontschuldigt zich en vraagt je te vergeten dat je dit nieuwsbericht hebt gezien. Hij lijkt de enige in deze situatie te zijn die zich bewust is van jouw aanwezigheid als speler, en het belang van jouw rol in het grote geheel. Wat die rol is, weet je tot ver in het spel zelf als speler ook niet, wat de gemaskerde verteller mysterieus en verdacht tegelijkertijd maakt. Aan jou, wie je ook bent, de taak om uit te zoeken wie jij in dit verhaal bent, wie de personages zijn waar Shogo Okiie contact mee heeft gehad voor zijn dood en of deze Seven Mysteries of Honjo (wat ze ook zijn) iets te maken hebben zijn dood. The game is on!

Een goddelijke rol voor de speler

Zonder al te veel weg te geven over jouw belang als speler in het spel voelt het, naarmate het verhaal vordert, steeds meer alsof je zelf een soort goddelijke aanwezigheid bent die het verhaal stuurt, zelfs buiten het “reguliere” spel om. Lekker vaag, maar ik wil echt niets verklappen. De personages worden door een “bovennatuurlijk” iets bewogen tot het maken van een bepaalde keuze, of verkrijgen bepaalde informatie zonder dat ze zelf weten hoe ze daarop zijn gekomen. Iets dat ze in de antropologie linken aan identiteit, en het onderscheid tussen de speler en het personage; de speler als alwetend wezen en het personage dat enkel over de informatie beschikt die in zijn eigen verhaallijn en context aanwezig is. Een prachtige manier om te laten zien hoe “meta” dit spel is; de personages zelf maken opmerkingen over het feit dat ze niet weten waarom ze bepaalde dingen doen, zeggen of weten.

Een plotgedreven kunstwerk

Petje af voor de schrijvers van dit verhaal, voor de manier waarop de personages met elkaar verweven zijn en allemaal een plek innemen in het grote verhaal. Waar ik bang was dat bepaalde dramatische wendingen of keuzes voor de achtergrond van personages onnodig dramatisch of overtrokken zouden zijn, hebben de schrijvers het geheel compact gehouden. Niets té overdreven aangezet, niets spontaan uit de lucht laten vallen maar ook de voorspelbaarheid van het verhaal weten in te perken. Je hoeft geen liefhebber te zijn van het genre om dit spel te waarderen voor wat het is; een steengoed verhaal. Natuurlijk valt er over smaak te twisten, en is het bovennatuurlijke en het horror-element niet voor iedereen weggelegd. Maar het is ontzettend knap hoe uitgebreid het verhaal gepresenteerd wordt. De achtergronden voor elk personage, de mysteries en elk beetje context die je maar kunt bedenken om een zo volledig mogelijk beeld van de situatie te krijgen.

Je voelt Japan overal

Je merkt in veel opzichten dat het spel leunt op niet alleen de Japanse cultuur, maar ook de Japanse taal. De naam van een personage, Mio, wordt door een zelfgemaakt Spirit Board met dezelfde vreemde kanji-karakters gespeld als hoe Mio haar eigen naam schrijft, natuurlijk iets dat in het Engels geen hout snijdt. Ook is de significantie van het nummer zeven vooral iets dat in de Japanse cultuur sterk verwijst naar iets magisch of heilig, daarom dat de eigenlijk negen mysteries de zeven mysteries worden genoemd. Daar komen we echter in de Westerse cultuur ook wel aan, met de zeven zonden en de zeven wereldwonderen. Voor de Japanofielen onder ons is dit spel een ware traktatie. Veel verwijzingen naar de Edo-periode, veel herkenbare culturele en kunstzinnige elementen uit de Japanse geschiedenis (inclusief een significante rol voor kunstenaar Hokusai) en scènes uit het échte Japan van eind vorige eeuw. Ge-nie-ten.

Meer horror, meer beter!

Als ik dan ergens kritisch over moet zijn, kan ik maar twee kleine dingen bedenken. Ik vond de besturing op de Nintendo Switch niet optimaal. Het heen en weer moeten schudden met je hoofd in een bepaalde verhaallijn om bij bewustzijn te moeten blijven, voelde als iets dat volledig ontworpen was voor het spelen met een muis. Het scrollen door dialoog-opties en het scannen van omgevingen voelde ook wat stijf en traag; voor mijn gevoel had ik dat met muis en keyboard veel intuïtiever ervaren.

Mijn tweede kritische punt is de afname van het horrorgehalte naarmate het verhaal vordert. Het spel laat je direct bij aanvang kennismaken met de manier waarop het horror manifesteert, compleet met motion-triggered jumpscares en akelige visuals, maar dat laat het verhaal al vrij snel los om de focus meer te leggen op het mysterie van het verhaal. Desalniettemin blijft de naargeestigheid van het plot genoeg aanleiding om scherp te blijven als speler en het gevoel te hebben dat er elk moment toch iets in je beeld kan springen of je off-guard kan laten schrikken.

Conclusie

Paranormasight: The Seven Mysteries of Honjo is een van de beste mystery visual novels die ik gespeeld heb. De plotontwikkelingen, de wendingen die het verhaal neemt en de diepte en connectie van personages op zich en in relatie tot elkaar laten zien dat er met veel liefde en aandacht aan dit spel is gewerkt. Het verhaal sleurde me volledig mee en ik kon zelfs knorrig worden wanneer het bedtijd was en ik mijn Switch moest wegleggen. Net als een goed boek, waarbij je niet kunt wachten om het einde te lezen, was ook dit spel een echte page-turner. Alles van de stijl tot de muziek en de pacing van het verhaal was perfect om het gevoel van een echte murder mystery bij me op te wekken. En gezien Paranormasight met grote regelmaat voor nog geen €10 verkrijgbaar is in de eShop kan ik geen enkele reden bedenken waarom je dit spel aan je voorbij zou laten gaan. Tenzij je natuurlijk niet houdt van interactieve verhalen, horrorsfeer of mystery games. Maar geloof me: dat is echt your loss.