Onimusha: Way of the Sword - Op het scherpst van de snede

Met Onimusha: Way of the Sword komt er na Resident Evil Requiem en PRAGMATA weer een grote Capcom-titel naar de Switch 2. De spellenmaker is lekker op dreef, want ook Onimusha is weer een toptitel die fijn wegspeelt op Nintendo’s console!

Al vroeg in het spel komt de ietwat onhandige samoerai Miyamoto Musashi aan zijn einde nadat hij wordt overrompeld door een horde Genma, kwaadaardige wezens uit de hel. In de onderwereld krijgt hij tegen wil en dank een magische Oni Bracelet. Deze armband zorgt ervoor dat Musashi weer tot leven komt en de krachten van de mythische Oni kan gebruiken. Met die armband krijgt hij wel een verantwoordelijkheid. Hij moet Kyoto zuiveren van het kwaad (Malice) en de zielen van de Genma absorberen. Daar heeft hij eigenlijk niet zo veel zin in, maar langzaamaan legt hij zich toch bij zijn lot neer.

De weg van de samoerai

Wat volgt is een avontuur dat zich misschien wel het beste laat omschrijven als Resident Evil in het oude Japan. Want ook in Onimusha wisselen actie en puzzelen elkaar af. Daarnaast zit de game vol met bijzondere en excentrieke personages, met veel humor in de dialogen. En hoewel Onimusha niet zo eng is als Resident Evil, neemt de game toch geregeld een flinke horror-afslag.

In Onimusha heeft actie wel de overhand, en draait het vooral om het in stukken hakken van je vijanden. Door op de goede momenten te pareren en te ontwijken verzwak je je vijanden, worden ze moe en kun je ze de finale klap toebrengen. In het begin is je arsenaal beperkt maar uiteraard zorgen een skill tree, nieuwe speciale wapens en sterkere Oni-krachten dat je steeds meer vaardigheden krijgt. Soms wordt het verslaan van kleine vijanden wat eentonig, maar de game straalt in de baasgevechten.

Daarvan zijn er veel in de game en elke keer is het weer genieten. Om de haverklap komt er een demoon je het leven zuur maken, de ene nog freakier dan de ander. Wat volgt is een spannend gevecht waarin je constant pareert en ontwijkt, jezelf geneest als je even een moment hebt en probeert je vijand op de knieën te krijgen. Onimusha biedt daardoor voldoende uitdaging. De game heeft twee moeilijkheidsgraden (Story mode en Action Mode). Het maakt volgens de makers niets uit op welk niveau je speelt, de uitkomst is hetzelfde, er zitten geen andere eindes aan de hogere moeilijkheidsgraad.

Thuis op de Switch 2

Capcom lijkt de Switch 2 goed in de vingers te hebben. Ook Onimusha draait op Capcom’s RE Engine, die we kennen van onder andere Resident Evil Requiem en PRAGMATA. Dat resulteert in weer een game die er goed uitziet op Nintendo’s hybride apparaat. Zowel in handheld als op het grote scherm staat Onimusha zijn mannetje. Daarbij kun je kiezen voor een stabiele 30 frames per seconde of een meer variabele framerate die voor mijn gevoel richting de 45 frames gaat. Die laatste heeft mijn voorkeur, want het spel draait dan soepeler met wel af en toe wat dips, maar overal blijft de hogere framerate best goed overeind.

Daarmee komt het oude Tokyo goed tot zijn recht. Rennen door de straten van de stad voelt sfeervol, en ook andere locaties die je bezoekt zien er strak uit. Wel zie je een verschil tussen cutscenes en gameplay, waardoor die niet helemaal naadloos in elkaar overgaan. Heel storend vind ik dat niet.

Stemmig

De game is vrij rechtlijnig, maar gaandeweg opent de wereld zich een beetje en komen er ook meer zijmissies beschikbaar die nuttig zijn om nieuwe voorwerpen vrij te spelen. Die rechtlijnigheid stoorde mij helemaal niet, het zorgt er juist voor dat er genoeg vaart in het verhaal blijft zitten. Dat verhaal is soms voorspelbaar maar neemt ook zo nu en dan een twist, wat het interessant genoeg houdt. De Engelse stemmen zijn wat minder goed dan de Japanse, maar toch koos ik voor de Engelse. De reden hiervoor is dat er soms tijdens gevechten ook uitleg wordt gegeven of iets wordt verteld, maar in de snelle actie kan ik de ondertiteling niet lezen die ik nodig heb bij de Japanse stemmen.

Naast de mindere Engelse stemmen zijn er nog wat andere kleine minpunten. Zo was een (optionele) mini-map handig geweest wanneer je door Kyoto loopt. En hoewel de game bewegingsbesturing ondersteunt, werkt dit enkel met gesplitste Joy-Con en niet in handheld of met een Pro Controller. Daar staat dan weer tegenover dat de game een hoop toegankelijkheidsinstellingen heeft, zodat veel gamers van het spel kunnen genieten. Zo is er een stand voor mensen met kleurenblindheid, kan de HUD worden aangepast en ook het geweld wat worden teruggedraaid door een andere kleur bloed te laten zien of zelfs het afhakken van ledematen uit te zetten.

Conclusie

Capcom flikt het weer. De studio is op dreef, want na Resident Evil Requiem en PRAGMATA brengen ze met Onimusha: Way of the Sword weer een topgame naar de Switch 2. Ook Onimusha ziet er weer goed uit en speelt lekker. De setting is tof, met een duister verhaal in het oude Kyoto vol met excentrieke personages. Musashi hakt er flink op los en de game is uitdagend zonder heel frustrerend te worden. Lekker bezig Capcom, je weet wat je te doen staat he? Die ene franchise nog naar de Switch 2 brengen, die begint met een M en eindigt op Onster Hunter…