My Little Puppy- Rouwtherapie verpakt als game

Tijdens de Nintendo Indie World van maart sprak My Little Puppy me direct aan. Corgi’s en en een cartooneske stijl zijn nou eenmaal mijn ding. Als je daar ook nog een emotioneel verhaal bij gooit, dan ben ik helemaal verkocht. Zakdoekfabrikanten zullen blij zijn met deze game, want man, wat heb ik zitten janken! 

Ik ben niet echt gelovig, al hoop ik dat er zoiets als een hiernamaals bestaat. Niet per se een hemel, maar gewoonweg een plaats waar je jouw overleden dierbaren terugziet. Met overleden dierbaren bedoel ik ook huisdieren. Ze zijn maar korte tijd bij ons, vandaar mijn hoop dat we ze ooit nog terugzien. Als we My Little Puppy mogen geloven, dan is die hoop wederzijds. In de hondenhemel wacht de corgi Bong-gu namelijk op zijn baasje. Als Bong-gu eindelijk zijn baasje ruikt, is hij zodanig ongeduldig dat hij vertrekt uit de hemel. Dit is niet zonder risico, want tussen leven en dood kan hij zijn halo verliezen en dus definitief sterven. 

Zakdoeken

In alle eerlijkheid was dit een moeilijke review om te schrijven. Ik werd namelijk overmand door emoties als ik aan My Little Puppy dacht. Het bleef aan me kleven als ducttape. Ik dacht dikwijls och wat zielig, maar ook: hoe goed was het baasje van Bong-gu niet als hij zoiets onderneemt? Zouden mijn huisdieren ook op ongeduld op me wachten? Waarom pikken die wezens halo’s? Als ik al zo emotioneel werd, hoe moet het dan zijn voor iemand die net een huisdier heeft verloren? Zelfs als ik niet speelde, bleef de game door mijn hoofd spoken.

De reden hiervoor is simpel. My Little Puppy schuwt immers de zware onderwerpen niet. De game beseft dit en geeft in het begin een waarschuwing. Een bepaalde scène kan zelfs triggerend werken. Hierdoor heeft My Little Puppy een leeftijdsclassificatie van twaalf en ouder. 

An sich heeft My Little Puppy Puppy niet erg veel herspeelwaarde, afgezien van de stamina-flessen die je in de levels kan vinden. Al weet ik dat ik (stukken) ervan ga herspelen als ik nog eens een huisdier verlies. Het verhaal van My Little Puppy is ondanks de tristesse best hoopvol en hoop kan troostend werken. De game duurt maar vier à zes uur, wat prima is als je even nood hebt om te huilen of op zoek bent naar troost. Als je nood hebt aan een kortere sessie, dan kan dat ook, want je kan (delen van) aparte hoofdstukken herspelen. De emotionele rollercoaster die je meemaakt, is de reden waarom je My Little Puppy zou (her)spelen.

Jammer van de gameplay

Jammer genoeg is de gameplay niet zo goed als het verhaal. Het is te repetitief. De gameplay bestaat voornamelijk uit Quick Time Events (QTE’s), autorun, stealth stukken en platforming. Die eerste drie dingen komen te vaak terug. Zo zijn er meerdere stealth stukken in het hoofdstuk Snowy Mountain die ook nog eens te lang duren. Het zijn dan ook de eenmalige dingen die me bijbleven. Zoals het reanimeren van een hond, touwtjetrekken, en het gras bewateren. Wat meer afwisseling had de game deugd gedaan.

Spijtig genoeg is My Little Puppy bovendien niet altijd duidelijk. Het verhaal en de instructies verlopen grotendeels via afbeeldingen, niet via woorden. Er zijn wel dialogen, maar in beperkte mate. Het gevolg hiervan is dat je niet altijd goed weet wat je precies moet doen.

De bovenstaande dingen doen me denken of My Little Puppy niet beter als animatiefilm of serie geweest was, in plaats van een game. De cartooneske stijl is daar tenslotte uiterst geschikt voor. Woordenloze animatiefilms kunnen prima werken, zie het Oscarwinnende Flow. Een goed verhaal hebben de makers van My Little Puppy alvast al.

Conclusie 

Als Hachi: A Dog’s Tale de honden-jankfilm is, dan is My Little Puppy de honden-jankgame. De game is op zijn best wanneer het zich focust op het verhaal en niet op de gameplay, wat bijzaak is. Laat je hierdoor echter niet afschrikken, want het verhaal maakt veel goed. Zou My Little Puppy beter zijn als film of serie? Misschien, maar het is wel een (therapeutische) ervaring die ik kan aanraden.