Monster Crown: Sin Eater - Pokémon x Zelda

Ik kan me niet eens herinneren hoe ik Monster Crown: Sin Eater tegenkwam, maar toen ik het tegenkwam wist het me gelijk te bekoren. Een toffe artstyle, monster taming-genre: ja, dit pakte me helemaal. Nadat ik de korte synopsis van de ontwikkelaar had gelezen (1000 monsters!?) was ik verkocht. Nu ik volledig de game heb kunnen spelen, vertel ik hoe het bevalt.

Monster Crown: Sin Eater is een vervolg op Monster Crown: Red King. Ik heb het eerste deel niet gespeeld dus alles is helemaal nieuw voor me. Het spel start wanneer je personage, Asur, wordt gewekt door zijn broer. Na een jaar is hij eindelijk terug thuis, want hij is een Monster Tamer die de Crown Nation rondreist. Via je broer word je al snel in het diepe gegooid en leer je de fijne kneepjes kennen van het vak Monster Tamer. Dat je zo snel eigenlijk in de kern van de game wordt gegooid is fijn, maar misschien is het net iets te snel. Want ik moest eigenlijk nog veel zelf opzoeken van mensen die het eerste deel hadden geleerd om dingen te snappen. Dat ik genoeg Pokémon heb gespeeld, helpt hier dan wel een beetje, maar het speelt toch helemaal anders dan de bekende zakmonstertjes.

Duister avontuur

Nadat je verschillende dingen hebt geleerd van je broer, ga je gezellig met je familie wat eten. Maar al snel wordt de reünie stopgezet. Een inquisitor arresteert je broer voor verraad. Jij aast op wraak en gaat je broer achterna, maar niet voordat je je eigen Monster koopt. Monsters vang je niet met ballen, nee, met deze monsters ga je een pact aan. Het principe blijft eigenlijk wel hetzelfde, want je kan monsters verzwakken en vervolgens vangen met een pact dat in verschillende gradaties voorkomt. Nadat je je broer hebt gevonden, gaat het avontuur echt van start en komt er een open wereld op je af.

Pokémon x Zelda

Een van de pluspunten van Monster Crown: Sin Eater is de open wereld. Hoewel je in het begin ‘vast’ zit op een klein stuk van de wereldmap, kan je zelf beslissen welke kant je op wilt gaan. Er zijn dungeons verstopt en uiteindelijk dien je de main- en side-objectives af te ronden die je her en der tegenkomt. Hoewel deze open wereld juist een pluspunt is, voelt het tevens als een minpunt. Ik kan best inzien dat het te vrij is voor sommigen. Sin Eater vertelt helemaal niks over waar je heen moet. Het voelt op dat opzicht als een ouderwetse RPG waar je maar lekker zelf moet uitzoeken wat je moet doen. Gelukkig kan je wel met NPC’s praten die je hier en daar wel hints geven waar je heen kan om iets te vinden. Zo vond ik een sterk monster in een grot of een speciaal monster in een graftombe dankzij hints die werden gegeven. Maar als je liever wat meer sturing wil, vind je dat in deze game niet helemaal. Ik zou zelfs zeggen dat ik hier ook wat ouderwetse Zelda-achtige elementen terug zag komen in de dungeons of door de abilities die je gaandeweg leert. Dat maakt het best tof om door dungeons, ruïnes en meer te gaan en ook de wereld te verkennen en nieuwe dingen tegen te komen.

Monster Crown: Sin Eater maakt gebruik van een turn-based gevechtssysteem zoals je gewend bent van onder andere Pokémon en andere RPG’s. Dit werkt gewoon prima en hoewel het even wennen was om types te leren en aanvallen te begrijpen, rol je er daarna vrij snel in. Het is verslavend en je hebt daarnaast drie verschillende moeilijkheidsgraden om uit te kiezen. Dus, voor ieder wat wils!

Fusie, breeden en monsters

Monster Crown: Sin Eater heeft een fusie- en breeding-systeem en, aldus de ontwikkelaar, tegen de duizend monsters. Ik heb ze niet allemaal gezien, maar ik kan wel zien hoe ze aan die duizend komen. De meeste monsters hebben een basisvorm en een vorm van de vijf verschillende types in de game. Types in dit spel werken niet zoals bij Pokémon, maar meer als Fire Emblem. Je hebt Brute, Malicious, Unstable, Relentless en Will. En elk type is zwak tegen één van deze types en sterker tegen de ander, waardoor je een soort van steen-papier-schaar-systeem krijgt. Andere types van bestaande monsters krijg je door ze te breeden of fuseren. Wanneer je fuseert, verlies je het basis monster, maar krijg je wel een monster dat niet van level 1 start, terwijl je bij breeden je monsters behoudt, maar wel opnieuw moet beginnen. Naarmate ik het systeem begon te snappen, werd het heel verslavend om de tofste combinaties te vinden en coole vormen van monsters die ik al heel vet vind. Daarnaast kunnen sommige monsters alsnog ‘evolueren’ door bepaalde items te gebruiken waardoor ze in een andere vorm veranderen zoals een Dracoyle die met een Atomic Clock verandert in een volwassen versie: Dracoyle AC.

Fantastische muziek en stijl

Sin Eater ziet er daarnaast fantastisch uit en heeft al helemaal toffe muziek en sounddesign. Monster designs zijn over het algemeen goed, hoewel er hier en daar zeker wel tussen zitten die… oké zijn. Maar dat heb je over het algemeen wel bij elke monster-taming game. Er is voldoende keuze en er zullen voor iedereen wel designs tussen zitten die ze leuk vinden. Dankzij het fusiesysteem kan je je favorieten blijven gebruiken en dat is alleen maar goed!

Conclusie

Monster Crown: Sin Eater is een toffe game. Hoewel de open wereld zowel een plus- als een minpunt is, blijft het ontdekken van deze wereld en de unieke monsters, quests en het verhaal boeiend. De stijl is mooi en de muziek is fantastisch. Als je een leuke ouderwetse RPG wilt spelen met Pokémon-achtige elementen, dan is Monster Crown: Sin Eater zeker de game voor jou.