Mina the Hollower - Ode aan GBC Zelda

Mijn liefde voor een 2D Zelda-avontuur verberg ik nooit. De eenvoud in besturing, gecombineerd met uitstekende puzzels, zorgen voor gameplezier waar ik geen genoeg van krijg. Het is daarom juist dat ik geduldig heb gewacht op Mina the Hollower. Yacht Club Games wil het idee van een Game Boy Color-achtige Zelda op zijn kop zetten. Velen hebben het geprobeerd, maar niemand heeft het Oracle of Age & Seasons-gevoel weten te evenaren. Nou ja, tot nu toe. Mina the Hollower is een game met nostalgische gevoelens, maar met de gameplay van nu. Het komt samen in een reis waar ik ontzettend van heb genoten!

Mina the Hollower opent gelijk opwindend. Haar schip wordt aangevallen door de Nether Kraken en ze leidt een schipbreuk. Langzaam maar zeker verkent Mina Tenebrous Isle en komt het doel in zicht. Er zijn zes generatoren verspreid over het eiland die geactiveerd moeten worden. Hoe je dat doet is aan jou, maar er liggen genoeg verrassingen in het verschiet. Mina is een ware strijder, want ze kan schade uitdelen maar niet goed incasseren. Mina kan ondergronds gaan en vijanden ontwijken, maar jij moet inzicht krijgen in hoe je dat verder helpt. De ideeën achter Mina zijn ontzettend divers.

Je bezoekt geen willekeurige landschappen. Elke regio heeft zijn kenmerken en mogelijkheden, waardoor het ontdekken ervan goed weet te verrassen. Ik wil niet te veel weggeven, maar het is een avontuur dat geen moment stil staat. Het hoofdavontuur spreekt redelijk voor zich, maar Mina the Hollower bevat vele sidequests en geheime paden die de wereld goed verdiepen. Daarnaast is er Thorne. Deze rivaal is er juist op tegen dat Mina haar missie volbrengt. Waarom? Tja, daar moet je achter komen. Het voelt alsof ik er omheen aan het praten ben, maar geloof me: de wereld is ontzettend goed neergezet. De interacties met NPC’s maken het geheel oh zo mooi af.

Zelda op zijn mooist
Het is ontzettend duidelijk waar Mina the Hollower zijn gameplay en structuur vandaan haalt. De gameplay heeft veel weg van The Legend of Zelda avonturen als de Oracle-spellen en Link’s Awakening. Dat vind ik geen straf, want de combinaties van vechten en puzzels oplossen heb ik altijd als plezierig ervaren. Deze positieve gedachten gaan ook op voor Mina the Hollower. Het neemt het momentum van de Oracle-spellen, maar verbetert ze in meervoud. De vijanden zijn oprecht uitdagend, waarbij manoeuvreren geen overbodige luxe is. Een belangrijk speeltje hierin is dat Mina in de grond kan duiken om vervolgens omhoog te springen. De mechaniek komt ook terug in de uiteenlopende puzzels. Je komt genoeg momenten tegen waar elementen net buiten bereik liggen, waar je creatief mee om moet gaan.

Mina the Hollower voelt op zijn best wanneer ik dingen uitprobeer. Het komt niet alleen neer op de move set van Mina. Er is ook een groot scala aan wapens, sub-wapens (bekend als sidearms) en trinkets. Nadat ik het spel voor de eerste keer had uitgespeeld, ging ik gelijk door voor een tweede ronde. Waarom? Er zijn zoveel combinaties mogelijk dat ik ze lang niet allemaal had gezien tijdens mijn eerste playthrough. Zelfs nu voelt het alsof ik nog nieuwe dingen te ontdekken heb. Dat vind ik, boven alles, uitermate knap van Yacht Club Games. Het is de moeite waard om zo’n beetje alles wat Mina the Hollower biedt te gaan uitpluizen.

Vrijheid, blijheid
Weet je wat dat uitpluizen nog beter maakt: vrijheid. Vanaf het moment dat het hoofddoel duidelijk is, ben je vrij om te gaan en staan waar je wilt. Het spel kan je een bepaalde kant opsturen, tenminste als je dat wilt, maar het staat de speler vrij om voor één van de zes torens te gaan. Voor het merendeel werkte het prima, al waren er momenten waar ik het spoor een beetje bijster was. Er is geen kaart, dus je bent afhankelijk van borden en NPC’s die je vertellen waar je heen kunt. Ik was nooit gefrustreerd, want het is eenvoudig om een dichtstbijzijnde side quest op te pakken en bezig te blijven. Toch had ik iets meer aanwijzingen fijn gevonden.

Als je zoveel mogelijk wilt zien, ben je makkelijk 25 uur kwijt. De rit is niet te moeilijk, maar ik denk dat ik ook mazzel had. Op één of andere manier heb ik de juiste volgorde van de torens gevolgd, waardoor alles op een gemoedelijke wijze moeilijker werd. Dat gaat natuurlijk niet voor iedereen op, mede door de eerdere vrijheden die Mina the Hollower biedt. De checkpoints zijn prima neergezet, al verlies je resources als je ten onder gaat. Dan wordt het een race tegen de klok om je spullen weer terug te krijgen. Als je namelijk nogmaals af gaat, verdwijnen alle voorwerpen die je hebt verloren permanent. Je kunt bepaalde modifiers instellen om het leed te verzachten, verzwaren of de belachelijkste capriolen uit te halen. Het is perfect voor een tweede playthrough!

Het perfecte plaatje
Het stijltje is, zoals je misschien zou verwachten, fantastisch. De inspiratie ligt opnieuw bij de Game Boy Color-spellen van vervlogen tijden. Ik wil in het bijzonder de pixel art in het zonnetje zetten. Het maakt gebruik van de juiste kleurenpaletten zonder verlies van enige belangrijke details. Je kunt in een oogopslag zien wie het is of waar je bent. De bazen mogen er ook wezen, aangezien ze met pure precisie zijn gecreëerd. Wat alles kracht bijzet is het feit dat Mina the Hollower voortbeweegt op 120 frames per seconde. Het maakt het, vooral in de handheldmodus, een lust voor het oog. De muziek is eveneens sterk. Jake Kaufman weet hoe hij een goede chiptune soundtrack moet maken. Dit keer krijgt hij hulp van Yuzo Koshiro, de composer van Streets of Rage. Tja, dan doe je er echt een schepje bovenop!

Conclusie
Mina the Hollower laat nogmaals zien waar Yacht Club Games tot in staat blijkt. Ze hebben vijf jaar hard gewerkt en het resultaat is overduidelijk. Het is een sterk 2D Zelda-achtig avontuur dat zelfs mijn favoriete spellen weet te overtreffen. De variatie in gameplay, omgevingen en sidequests levert een game op waar je makkelijk 25 uur mee zoet bent. Zelfs dan heb je nog niet alles gezien. Er zijn vele combinaties mogelijk met de wapens, sommige paden zitten goed verborgen en bepaalde geheimen vergen tijd. Het enige wat mij dwars zat is dat ik af en toe de weg een beetje kwijt was. Vervelend was het nooit, al bracht het lichte frustratie als ik af ging. Gelukkig is het spel te tweaken naar smaak. Mina the Hollower is wat videospellen mooi maakt. Als je op zoek bent naar retro pret met een modern gevoel: gefeliciteerd. Je bent thuis.