Metroid Prime 4: Beyond - In gevecht met zichzelf

Metroid Prime 4 Beyond was jarenlang mijn meest geanticipeerde game. Na acht jaar ontwikkeltijd ligt het eindresultaat eindelijk in de winkel. Zoals je in mijn preview kon lezen, voelde ik de hype. Maar helaas heb ik slecht nieuws: de uiteindelijke game slaat de plank mis. Grappig genoeg niet door nieuwe toevoegingen als de motor en de praatgrage NPC’s. Nee, de reden dat Metroid Prime 4 faalt, is omdat het zowel een lineaire actiegame als een Metroid wil zijn. En dat botst.

Retro Studios is een vreemde eend binnen het portfolio van Nintendo. De Texanen vertaalden voor het eerst de klassieke, doolhofachtige Metroid gameplay naar 3D met het gelauwerde Metroid Prime. Na twee vervolgen hierop gingen ze van Metroid naar Donkey Kong. En toen was het jarenlang stil, totdat Retro omstreeks 2017 op een remaster van de eerste Metroid Prime én Prime 4 werd gezet. Na deze overdracht werd Retro’s overgebleven talent in rap tempo aangevuld met developers die ervaring hebben met onder andere Halo 4 en de moderne God of War’s.

Prime 4 is dus niet gemaakt door hetzelfde team. Toch had ik vertrouwen dat het wel goed zou komen. Met Metroid Prime: Remastered als opfrisproject, zou deze nieuwe generatie ontwikkelaars toch moeten snappen wat Prime zo geliefd maakt: spannende verkenningstochten, slimme puzzels, een doolhofachtige wereld waar je steeds meer over leert en een uitmuntende audiovisuele presentatie. En heel eerlijk: de eerste paar uren weet Prime 4 goed deze illusie te wekken. Daarna stort het kaartenhuis langzaam in elkaar, totdat je tijdens de laatste missie niets anders over houdt dan Halo met Metroid makeup.

Rechtdoor en dan weer rechtdoor

Zoals je in mijn preview kon lezen, doet Metroid Prime 4 genoeg dingen goed. Eenmaal geland in het eerste jungle-achtige gebied lijkt alles bij het oude. Je ervaart de wereld door de helm van Samus, schiet op vijanden met je power beam en scant de omgeving om er meer over te leren. Daarbij verzamel je in een lekker tempo de klassieke upgrades én de nieuwe Control Beam. Deze gebruik je om schoten op afstand te besturen en kleine puzzels op te lossen. De audiovisuele presentatie is prachtig, de sfeer zit er goed in en hoewel je vooral rechtdoor loopt, is dat geen probleem. Dit is een piepklein tutorial gebied. Het is logisch dat de gebieden hierna steeds complexer worden. Bovendien spot ik hier en daar een deur die ik nog niet kan openen. “Classic Metroid Prime, dit komt allemaal goed!”, zo dacht ik nog naïef.

Alleen komt het niet goed en niets illustreert dit beter dan wat er gebeurt in Volt Forge, het tweede gebied van de game. Dit is een gigantische fabriek die bestaat uit drie torens. Vanaf het moment dat Samus hier binnenstapt, wordt ze vrijwel direct gebeld door Galactic Federation-monteur Myles. Deze Myles opent je kaart en vertelt je precies waar je naartoe moet. Irritant en niet uit te zetten, maar het échte probleem is de route die je volgt: rechtdoor, lift naar beneden en dan weer rechtdoor. Het is één rechte lijn, zonder zijpaden. Nul! De ontwikkelaars geven je enkel de optie om rechtdoor te lopen en denken vervolgens dat je niet slim genoeg bent om rechtdoor te lopen.

Dit rechtlijnige design geldt, zonder uitzondering, voor elk van de vijf gebieden in Metroid Prime 4. Het zijn claustrofobische tunnels die alleen maar rechtdoor gaan. In de eerste Prime had je regelmatig een grotere kamer met soms wel vijf uitgangen. In Prime 4 bevat geen enkele kamer meer dan twee uitgangen, want stel je voor dat we zouden verdwalen met ons TikTok-brein. Tegelijkertijd loopt en rolt Samus even traag als in 2002 en moet ze nog steeds terugkeren naar een ouder gebied met een nieuwe power-up. Vaak voor een of twee extra kamers en dan mag ze weer omkeren. Het rechtlijnige design en het backtracken staan haaks op elkaar. Het voelt als twee teams die beiden half hun zin hebben gekregen.

Versimpelde puzzels en een gebrek aan creativiteit 

Ik hint er al een beetje naar, maar in Metroid Prime 4 zijn veel van de power-ups in het verleden blijven steken. Nintendo-marketing maakt een big deal van de Psychic Powers die Samus in deze game ontvangt. In de praktijk is de eerder genoemde Control Beam de énige nieuwe power-up in de hele game. Verder verzamel je exact hetzelfde arsenaal als twintig jaar geleden, zoals de Spider Ball, double jump en raketten – maar dan met het woord PSYCHIC ervoor en een lullig neveneffectje. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn, maar ook de puzzels zijn een downgrade. 

In de originele trilogie bestonden deze vaak uit meerdere stappen. Denk aan het activeren van een schakelaar met de boost ball om platformen te roteren, zodat ze een pad voor de spider ball vormen. In Prime 4 wordt de boost ball regelmatig maar gebruikt voor één ding: als veredelde sleutel voor het openen van een schuifdeurtje. Puzzels die je vragen om de lay-out van een kamer in ogenschouw te nemen, verdwijnen volledig na Volt Forge. Je doet zelden iets écht cools met je power-ups. En als dat al gebeurt, dan heb je het in de originele Prime al een keer uitgebreider en beter gedaan.

Call of Metroid

De gebieden bestaan dus vooral uit rechtdoor lopen, wat scannen en soms een zwaar versimpelde “puzzel” oplossen. De rest wordt opgevuld met.. schieten! Dit doe je met je Power Beam, een aantal elementaire schoten en de vertrouwde raketten. Zoals ik in mijn preview al aangaf, voelt het allemaal iets soepeler aan dan 23 jaar geleden, maar Metroid Prime is nog steeds geen goede FPS. Dat wilde het ook nooit zijn, maar in Prime 4 ligt de nadruk meer dan ooit op schieten, aangevuld met NPC-escortmissies en horde shootouts die niet zouden misstaan in Call of Duty.

Er zijn alleen wederom meerdere problemen. Niet alleen is de variatie aan wapens zeer beperkt, hetzelfde geldt voor de vijanden. De game recyclet schaamteloze dezelfde drie à vier type vijanden overal. Die hagedisvijanden uit de jungle? Die kom je ook tegen in het bevroren laboratorium én in de mijnschachten. Sure, er worden een paar nieuwe huidskleuren bedacht, maar ze gedragen zich allemaal als dezelfde zombies die op je afrennen. Serieus, het vijfde gebied is alsof je Call of Duty: Zombies hebt opgestart in plaats van Metroid. Alle matige shooterclichés uit 2008 zijn aanwezig. Bescherm de NPC’s terwijl ze een deur openen, dat soort troep. Een absoluut dieptepunt.

Laadschermen en kristallen

Ok, laten we het dan toch even over de NPC’s hebben. Naast Myles de monteur zijn er namelijk nog vier soldaten gestrand op de planeet Viewros, die Samus hier en daar tegenkomt. Denk aan cliché stereotypes zoals de klunzige newbie en de stille sniper. Ze zijn allemaal voorzien van prima voice-acting en tegen het einde van de game ga je ze best aardig vinden. Naast het feit dat ze betrokken zijn bij saaie escortmissies en je soms stalken via radio, heb ik niets tegen de NPC’s. Wel vervelend is dat je continu moet terugkeren naar hun basis. Om een of andere onverklaarbare reden vind je soms upgrades die Myles alleen fysiek kan activeren. En dus mag je het level onderbreken om terug te keren naar de basis aan de andere kant van de wereld.

Deze basis bevindt zich aan de rand van de woestijn die Samus kan verkennen per motor. Jawel, Metroid Prime heeft voor het eerst een hub-wereld. Het is geen gigantische open wereld, maar heen en weer crossen kost je toch wel enkele minuten. Waarna je een soort tussengebied inrijdt, vervolgens mag je een stukje lopen, soms moet je nog een lift nemen en dan…krijg je een laadscherm. Met andere woorden: het duurt allemaal te lang en is de meest saaie en vervelende vorm van backtracking die ik in tijden heb gezien. De tijd van de speler wordt hier simpelweg niet gerespecteerd.

Wat ook valt in de categorie tijdsverspilling: de endgame. Na het voltooien van de vijf gebieden krijg je niet één, maar twee fetch quests. De eerste is het verzamelen van de onderdelen van een mech die over de woestijn zijn verdeeld. Deze heb je waarschijnlijk al lang en breed gespot tijdens je avontuur, maar je kon er niets mee. Tot nu, dus veel plezier met terugkeren naar al deze plaatsen. Daarnaast mag je groene kristallen gaan verzamelen. Niet 100, maar eerder 150.000. Die sla je stuk door er met je motor doorheen te rijden. Zelfs met enige voorkennis, moest ik alsnog een half uur grinden. Het grinden voor kristallen vormt geen organisch onderdeel van het spel en ik hoop dat Retro dit nog gaat patchen.

Water in de woestijn

Het is oprecht deprimerend om dit allemaal op een rijtje te zetten, maar Metroid Prime 4 is geen totale mislukking. De nieuwe motor van Samus bestuurt lekker en het rijden door de woestijn heeft zijn charme. In de woestijn zijn zelfs een zestal Shrines verstopt. Hoewel ook dit een halfbakken idee is, waren de puzzels best ok. Het is grappig: voor release maakten veel mensen zich zorgen over de woestijn en of dit wel zou passen bij Metroid. In de praktijk is de rest van de game zo rechtlijnig, dat de open woestijn juist een broodnodige afwisseling biedt.

Daarnaast vormen de bossfights een hoogtepunt, die goed passen bij deze meer shooty shooty bang bang-variant van Metroid Prime. De gevechten zijn een stuk dynamischer en sneller dan in oude trilogie, waarvan Sylux het hoogtepunt vormt, met een uitgebreide moveset om je het leven zuur te maken. Mijn favoriete moment is wanneer hij de vloer elektrocuteert en je al slingerend aan je grapple beam in leven probeert te blijven. De meeste boss fights bieden een toffe uitdaging met een paar leuke twists. De Metroid en shooter-elementen komen hier prima samen.

Zoals verwacht van Retro is de game technisch uitmuntend afgewerkt. Dit is een van de mooiste games op de Nintendo Switch 2. De artiesten bij Retro Studios toveren prachtige buitenaardse werelden op je scherm met kunstzinnige designs die tot de verbeelding spreken. Niet alleen in 4K, maar ook in 1080P op 120 FPS én met uitstekende HDR-implementatie. Daarbij kies je zelf of je met controller, motion controls of muisbesturing wil spelen. Het werkt allemaal fantastisch en ik ben geen enkele bug, glitch of framedrop tegengekomen.

Dankzij al het bovenstaande heb ik toch wel lol beleefd aan Prime 4, waardoor de game nog een krappe voldoende scoort. Toch ontkom ik niet aan de realiteit: Metroid Prime 4 is inhoudelijk simpelweg niet van hetzelfde niveau als de andere delen. Aan het begin van deze review had ik het over enkele gesloten kamers in het junglegebied, waarbij ik vast later een tweede helft zou unlocken. Nou, die kamers bevatten enkel een missile upgrade, verder niets. De tweede helft kwam nooit, wat symbool staat voor de hele game. Je wacht op het moment dat Prime 4 écht los gaat en de zijwieltjes eraf schroeft, maar zowel gameplay als verhaal dalen juist in kwaliteit gedurende de speelduur. Hoe langer je Prime 4 speelt, hoe meer het begint door te dringen dat het gamedesign met plakband aan elkaar hangt. De losstaande elementen komen niet goed samen en werken elkaar zelfs tegen. Er is iets goed mis gegaan met de ontwikkeling van dit spel en het eindresultaat houdt nog maar net het hoofd boven water.

Sorry Samus, ik zeg dit met pijn in het hart, maar voor 70 euro mag je meer verwachten.

Conclusie

Metroid Prime 4 is in strijd met zichzelf. Aan de ene kant wil het spel een klassieke Metroid blijven, inclusief vertrouwde power-ups en backtracking. Aan de andere kant haalt het ultra-lineaire design en de grove versimpeling van de puzzels al het denkwerk uit het spel, wat het backtracken extra vervelend maakt. Wat overblijft is een vermakelijke, maar rommelige actiegame die niemand weg zal blazen. Iedereen die meer zoekt dan dat, kan beter Metroid Prime: Remastered spelen.