Mado Monogatari: Fia and the Wondrous Academy - Net niet

Toen ik aan Mado Monogatari begon was ik best enthousiast. Het maakt deel uit van een Puyo Puyo spin-off serie met dungeon crawler gameplay. Nu vind ik zowel Puyo Puyo als Shiren the Wanderer fantastisch, dus ik kon mijn geluk niet op. De serie verschijnt nauwelijks in het westen, vooral de laatste jaren. De laatste vertaling stamt alweer uit 2013, dus hoog tijd om de franchise een nieuw leven te schenken. Wat is dan het probleem, zou je denken? Tja, het spelplezier werd naarmate de tijd minder.

Mado Monogatari: Fia and the Wondrous Academy vindt plaats in een fantasiewereld waar magie het belangrijkste is. Fia betreedt de poorten van de Ancient Magic Academy, waar een wereld voor haar open gaat. Het is geen uitermate diep verhaal, maar de interactie tussen de personages is vermakelijk. Fia en haar klasgenoten leren elkaar kennen, maken grapjes en vallen zo van het ene voorval in de andere. Het zit nooit stil, maar je moet er ook niet te veel van verwachten. De dialogen zijn gewoon leuk.

Waar het minder wordt
Eerlijk gezegd was het ook de verwachting van het complete avontuur. Leuk waarschijnlijk, maar niet te diepgaand. De daadwerkelijke dungeon crawl gameplay haalt de verwachting tot op zekere hoogte. De moeilijkheidsgraad ligt niet hoog, gezien de kerkers stiekem best kort zijn. De kerkers worden willekeurig vormgegeven, maar het kwam meer neer op de vijanden en puzzels die ik onderweg tegenkwam. Ze zijn breed opgezet, waardoor je het overzicht moeilijk kunt verliezen. Het is begrijpelijk voor iedere type speler.

Hoewel dat mooi is voor de nieuwkomer, vind ik dat de moeilijkheidsgraad te weinig verbetering toont. Na tientallen uren gespeeld te hebben is het nu best wel saai om er doorheen te lopen. Je kunt vijanden eenvoudig ontwijken om je avontuur in Mado Monogatari te versnellen, maar waar speel je de game dan voor? Er zijn ook geen grote verrassingen zoals in andere Mystery Dungeon-achtige spellen. Je zult geen vallen of verraderlijke paden tegenkomen. Nee, je gaat door de dungeon en dat is het dan.

Terwijl je door de dungeons beweegt, kom je in aanraking met vijanden. Het gevechtssysteem is uniek in zijn soort. Het spel probeert turn-based gevechten te combineren met real-time elementen. Je kiest de opties uit menu’s, waarna je een gekozen actie een cirkel vormt. Dit is de radius waarin je aanval effectief is. Nu zul je vijanden en vrienden moeten positioneren zodat de aanvallen hun werk doen. Gezien iedereen maar doet waar ze zin in hebben, blijkt het niet zo aangenaam om spreuken te gebruiken. Met de reguliere wapens houd je op zijn minst zelf de controle in handen. Het is minder leuk, maar wel een stuk effectiever, vooral met grotere beesten in het achterhoofd. De ideeën zijn leuk bedacht, maar het had wat extra ontwikkeltijd kunnen gebruiken. Er zijn iets te veel kartelrandjes.

Tussen de dialogen en dungeons door, vervul je taken voor de Ancient Magic Academy. Zo maak je voorwerpen, ga je tuinieren of vissen en maak je onderdeel uit van lesuren. Het is één van de betere onderdelen, al is het net een paar minuten te lang. Ik bleef soms met het gevoel achter van ‘’okay en nu door graag’’. Een voordeel is dat Mado Monogatari aangenaam vormgegeven is. Het is een genot om naar te kijken en luisteren, wat de schoolse activiteiten iets sneller voorbij laten gaan.

Conclusie
Mado Monogatari: Fia and the Wondrous Academy is een gevalletje van ‘’net niet’’. Op meerdere momenten voelt het alsof het eindelijk beter wordt, maar dan alsnog op dezelfde toon doorgaat. Het gevechtssysteem en de dungeons in het bijzonder laten het enorm afweten. Het heeft zijn momenten, maar frustratie overheerste tijdens het spelen. Ondanks de mooie presentatie en grappige schrijfwijze, kan ik het spel niet aanbevelen. Daarvoor blijft Mado Monogatari te veel hangen in zijn gecreëerde waanzin.