inKONBINI: One Store. Many Stories. - Licht onzorgvuldig geordend

Japan. Ik trek er jaarlijks naartoe voor de bezienswaardigheden en serene rust. Tijdens zo’n reis kom je dan vaak in een konbini terecht. Deze kleine supermarkten bevatten allerlei benodigdheden om je dag effectief door te komen. Je komt mensen tegen met hun eigen verhalen die de dagelijkse sleur met een konbini-bezoek proberen te verbreken. Dat gegeven vormt het idee achter inKONBINI. De kracht van ontmoeten, mensen leren kennen en ze helpen om de juiste producten te vinden. Is het leuk? Tja, dat ligt eraan.

inKONBINI: One Store. Many Stories vindt voor het merendeel plaats binnen de muren van een Honki Ponki-supermarkt. Hier stap je in de schoenen van Makoto, een universiteitsstudente die voor een week probeert bij te verdienen. Haar tante Hina werkt al jaren, dus Makoto kan met haar bellen of notities vinden om elke mogelijke taak te voltooien. Je vult schappen, lost problemen op en knoopt zo nu en dan het gesprek aan. Makkelijk zat, toch? Ja, want dat is het ook wel degelijk.

Schijn bedriegt
inKONBINI doet zich in de eerste plaats voor als een simulatiespel. Uiteindelijk maak je de supermarkt klaar voor de dag, maar een urgentie is er niet. De winkel moet rond een bepaalde tijd open, maar niemand houdt je tegen om er zo lang mogelijk over te doen. Er hangt een ‘’cosy game’’-sfeer, maar zelfs dan ontbreekt er een motivatie om alles goed te doen. Uiteraard kun je je beste beentje voorzetten, maar meer krijg je er niet voor. Je krijgt een extra vraag of opmerking, maar je wordt er niet voor bestraft. Ik vond het fijn om alles op orde te hebben, maar ik zag het meer als een tijdverdrijf. Verrassend genoeg haalde ik het meeste plezier uit de verzoeken van klanten.

Wat mij eigenlijk meer stoort zijn de verhalen in een spel genaamd inKONBINI: One Store. Many Stories. Gedurende de zeven dagen dat Makoto bijspringt, komen dagelijks klanten de Honki Ponki konbini binnenwandelen. Ze beginnen te praten over zichzelf en vragen ook werkelijk om advies. Het probleem is dat de verhalen geen indruk achterlieten. Daarnaast zijn het niet ‘’Many Stories’’. inKONBINI nam ongeveer 8 uur in beslag en de verhaallijnen zijn wel op een hand te tellen. Makoto groeit niet als een personage. Je zit en kijkt ernaar als het ware.

De flow van inKONBINI hield alles goed overeind. Het spel voelt nooit bijzonder leeg. Er gebeurt altijd wel wat, waardoor de in-game dagen redelijk snel gaan. Ik heb het spel prima kunnen volgen, al ratelen sommige klanten wel lang door over hetzelfde probleem. Ondanks dat het werk niet meer is dan een tijdverdrijf, zit er een geheime plezierfactor achter waar ik toch niet genoeg van krijg. De muziek en presentatie helpen hier enorm bij. Het is kleurrijk en rustgevend, met een enkele framerate dip daargelaten.

Conclusie
inKONBINI: One Store. Many Stories heeft geen uitmuntend verhaal of een belonende gameplay loop. Nee, je koopt het voor de vibe die het met zich meebrengt. Het is best prima om op je dooie gemak een supermarkt te vullen en de klanten aan te horen. Deze verhalen zijn niet bepaald bijzonder, maar het zorgt ervoor dat inKONBINI nooit leeg aanvoelt. Kom je voor de kleurrijke atmosfeer, dan zit je hier best goed. Als je iets met meer richting zoekt, dan zit je hier een beetje fout.