Final Fantasy Tactics - The Ivalice Chronicles

Hoewel ik helemaal weg ben van RPG’s ben ik vrij laat begonnen met de Final Fantasy-serie. Met de Tactics-serie was ik wel al in aanraking gekomen, via Final Fantasy Tactics Advance. De originele Final Fantasy Tactics die in 1997 uitkwam op de PlayStation ken ik niet, dus fijn dat deze nu te spelen is op de Nintendo Switch en Nintendo Switch 2. Daarom gaan we nu voor de vraag: hoe bevalt deze enhanced-versie voor een semi-nieuwkomer?

Final Fantasy Tactics – The Ivalice Chronicles is een turn-based tactische RPG en is dus een remake van Final Fantasy Tactics dat in 1997 uitkwam. Mocht je het origineel nooit gespeeld hebben, dan kan je die tevens spelen, want Final Fantasy Tactics – The Ivalice Chronicles bevat twee versies van het spel: een enhanced en classic versie.

Historisch en complex

Het verhaal van Final Fantasy Tactics volgt Ramza, de jongste zoon van de Beoulve-familie. Hij komt terecht in de politieke strijd die zijn familie woedt nadat zijn vader is overleden en besluit zijn eigen pad te kiezen. Het verhaal is best complex en wordt deels verteld vanuit een historisch oogpunt. Er zit veel politiek in, maar het is wel erg boeiend en zorgt ervoor dat je het verhaal wilt blijven volgen. Het origineel werd al vaak geprezen voor het verhaal en dat wordt nu versterkt door de voice acting die is toegevoegd aan de enhanced versie.

Naast Ramza zijn er andere personages zoals Agrias of Mustadio die het verhaal vertellen en zijn vaak personages met een unieke Job, maar die zijn er niet in overvloed. In tegenstelling tot Fire Emblem heeft deze serie minder ‘persoonlijkheid’. In Fire Emblem vertellen de meeste personages het verhaal mee, al is dat in het hoofdverhaal of via support gesprekken. Dat is bij Final Fantasy Tactics een stuk minder. Je hebt namelijk veel simpele personages die meer te vergelijken zijn met de units in bijvoorbeeld Advance Wars. In Final Fantasy Tactics kan je ze zelf een naam geven en kan je zelf bepalen wat hun Jobs (classes) zijn. Dat maakt Final Fantasy Tactics ook unieker.

Jobs-systeem en 90’s

Je merkt enorm dat Final Fantasy Tactics het DNA van een RPG van de jaren ‘90 heeft. Dus dan snap je al dat je moet grinden (wanneer je bepaalde taken moet herhalen om beloningen te krijgen zoals ervaringspunten). Want om verschillende jobs vrij te spelen moet je bepaalde levels halen met andere jobs en dat doe je door acties uit te voeren zoals aanvallen of healen tijdens gevechten waardoor je JP (Job Points) krijgt.

Je begint met twee jobs: Squire & Chemist. Als je de Squire-kant opgaat ga je veel meer de kant van de fysieke Jobs op en aan de Chemist-kant juist meer de ‘magie’ kant. Dit werkt best verslavend, want op deze manier wil je zo snel mogelijk een team maken met diverse jobs. Het vrijspelen van jobs is erg simpel: wanneer je een Level 2 Squire bent, speel je de daarop volgende Archer/Knight vrij, maar het kan ook wat complexer worden. Bijvoorbeeld: je personage moet een level 5 Thief, level 4 Archer en level 2 Geomancer zijn om een Ninja te worden. Zo hebben de meeste jobs een bepaalde voorwaarde. Het leuke is ook dat alle jobs typische Final Fantasy-jobs zijn zoals een Dragoon of Summoner.

Wanneer je een job vrijspeelt, dan moet je nog steeds JP verzamelen om skills te kopen zodat je die kan gebruiken in je huidige job en kan combineren met andere jobs. Het zorgt er ook voor dat Final Fantasy Tactics ook vaker te spelen is. Want je wilt dan nieuwe builds proberen en jezelf uitdagen. Het is zeker een spel dat je vaker kan oppakken door de diepgang van het job-systeem. Uiteindelijk ga je bij elk personage kijken: wat heb ik nodig in mijn team en hoe krijgen we dit voor elkaar? Deze puzzel is leuk, maar kan na een tijdje wel wat eentonig aanvoelen. Want hier komt het eerder vermelde grinden dus aan zet. Gelukkig kan je in de enhanced versie het gehele spel versnellen wat deels helpt, maar dit kon beter.

Verbeterde vs. klassiek

Enkele verbeteringen die je in de enhanced-versie kan vinden heb ik al genoemd, zoals het versnellen van het spel en de voice acting, maar de The Ivalice Chronicles biedt nog veel meer. Zo is er een auto-save functie tijdens gevechten, en kan je met de ZR-knop van bovenaf de arena bekijken. Dit is super handig, want het isometrische design zit soms de camera wel in de weg. Hierdoor kan je wel fatsoenlijk zien wat er op het slagveld gebeurt. Grafisch is het spel opgepoetst, maar heeft nog steeds het design van het origineel behouden. Ook is er een moeilijkheidsgraad toegevoegd waar je het spel op Squire, Knight en Tactician kan spelen.

De classic-versie is in principe het spel dat je kent van 1997, maar heeft auto-save gekregen en heeft de vertaling van de War of the Lions port ontvangen. Je kan niet met dezelfde save file spelen tussen de versies, dus je zal aparte save files moeten kiezen. Ik zou niet snel ervoor kiezen om het origineel te spelen (want die voelt verouderd), maar het blijft leuk voor de fans.

Trouw aan het origineel

De Final Fantasy-franchise staat bekend om goede muziek en ook Final Fantasy Tactics heeft mooie muziek tijdens de gevechten, cutscenes en op de wereldkaart. Het spel ziet er vrij ‘simpel’ uit, maar dat is ook wel de charme van deze remake. Daarnaast is de artstyle die wordt gebruikt tof. Het blijft trouw aan het origineel en kijkt ook zeker naar de port van 2007. Wel mist er hier en daar content van War of the Lions dat in 2007 uitkwam en hierdoor is het niet de ‘definitive edition’. Mogelijk dat dit later in een DLC-pakket of update nog toegevoegd kan worden. Mocht je een Nintendo Switch 2 hebben dan is er een gratis Nintendo Switch 2 Edition te downloaden die het net wat scherper en soepeler maakt, hoewel je dit door de stijl van de game amper ziet.

Conclusie

Final Fantasty Tactics – The Ivalice Chronicles is een collectie waarbij de enhanced-versie trouw blijft aan het origineel. Dit is zowel goed als slecht omdat je duidelijk het DNA voelt van de jaren ’90 waar grinden best veel langskomt. Begrijp me niet verkeerd, wat je hier ziet is een zeer toffe game. Het job-systeem is erg tof en helpt mee met de herspeelbaarheid. Maar het blijft een overweldigende game zelfs met de quality of life-updates die zijn toegevoegd. Deze collectie voelt wel erg als iets dat ik eerder aan fans van de franchise of genre zou aanbevelen, want voor nieuwkomers in het genre zijn er ‘betere’ startpunten. Voor de diehard fan van het origineel is er ook het origineel te spelen, wat alleen maar goed is.