Fatal Frame II: Crimson Butterfly REMAKE - Polaroid die iets langer geschud had moeten worden

Fatal Frame II heb ik vroeger gespeeld (toen het nog Project Zero 2 heette) maar ik herinner me er niet veel van. Ik weet nog dat het eng was, dat er spoken in zaten en dat je foto’s moest nemen. Maar goed, dat weet natuurlijk bijna iedereen over de serie. Toen de remake aangekondigd werd voor de Nintendo Switch 2 was ik dus meteen geïnteresseerd. Ik vroeg me af of ik de game nog wel zou herkennen en of een gemoderniseerde versie van het oude spel uit het begin van het millennium nog lekker zou spelen. Het antwoord is iets complexer dan je misschien denkt.

In Fatal Frame II: Crimson Butterfly REMAKE speel je als Mio, die samen met haar tweelingzus Mayu verdwaald raakt in een spookdorp. Al snel raak je Mayu kwijt en vind je de Camera Obscura, een camera met bovennatuurlijke krachten die geesten kan vastleggen. Met deze camera kun je, als je foto’s neemt van de geesten, schade aanrichten en spoken terug naar het graf sturen. En dat is maar goed ook, want al deze geesten lijken een ritueel te willen uitvoeren waarvoor ze een tweeling nodig hebben om… iets te voorkomen? Het spel onthult langzaam wat er in dit dorp gebeurd is en waarom je hier bent. Ik ga natuurlijk niet alles verklappen!

Minakami Village staat er goed op!

Minakami Village, het dorp waar je vastzit, is meteen benauwend. Het is altijd donker, de huizen zijn krakkemikkig en het ziet eruit alsof er al jaren niemand meer is geweest. Toch lijken de huizen tekenen van leven te tonen en als je goed oplet, zie je soms iets in je ooghoek dat meteen weer weg is als je je omdraait. De sfeer is meteen het sterkste deel van de game. Alles druipt van de horror. Zelfs als je items van de grond oppakt, zit je vast in een soort kleine cutscene waarin Mio angstig voorover buigt. Er is zelfs een kleine kans dat je tijdens het oppakken van deze items wordt besprongen door een geest die je arm met een heuse jumpscare grijpt. Dit zorgt ervoor dat je constant op het puntje van je stoel zit.

Fatal Frame II: Crimson Butterfly REMAKE kijkt natuurlijk veel af van het origineel maar heeft behoorlijk wat dingen veranderd. Zo is bijvoorbeeld de manier waarop je foto’s neemt en geesten bestrijdt veranderd waardoor het meer op de recente Fatal Frame-games lijkt. Het DNA van de originele PlayStation 2-titel is echter voornamelijk intact en ik was blij verrast dat ik een aantal iconische stukken na al die jaren nog herkende. 

De spoken en het dorp stralen na al die jaren nog steeds de perfecte Japanse horrorsfeer uit. Het doet direct denken aan films als Ringu en Ju-On: the Grudge. Slenterende geesten met lang zwart haar, eng gegil of gegiechel en bouwvallige Japanse huisjes waar elke plank nét wat te lang kraakt, houden je in een staat van aanhoudende ongerustheid. Helaas haalt een framedrop hier en daar je een beetje uit het moment en weet het spel die drukkende narigheid van de sfeer in de gevechten met de geesten niet compleet vast te houden.

The camera loves you, baby!

Zoals ik eerder al noemde, kom je verschillende geesten tegen die je maar al te graag in hun ritueel willen gebruiken. In een gevecht heb je natuurlijk een levensbalk, maar ook een wilskrachtbalk. Je wilskracht raakt op als je te veel rent, ontwijkt of geraakt wordt. Je kunt je wilskracht echter wel terugkrijgen als je goede foto’s maakt. Het spel wil dus dat je spoken ontwijkt terwijl je foto’s maakt van de spoken.

Hoeveel schade je aanricht met je paranormale plaatjes hangt af van hoe centraal het spook in beeld staat, hoe scherp de foto is en of de foto genomen is nét voordat een spook je probeert aan te vallen. Dat laatste heet een fatal frame (wow, net als de titel!). Dit klinkt op papier allemaal erg tof, maar in de praktijk is het vooral geklungel. Al helemaal omdat de spoken vaak opeens verdwijnen en dan ineens naast je staan als engerds die je persoonlijke ruimte niet belangrijk vinden. Dit zorgt voor frustratie en lange gevechten die op een gegeven moment gewoon niet meer eng zijn. Dit geldt ook voor vele sluipsecties, waar het de bedoeling is dat je de spoken ontwijkt door je te verstoppen achter bepaalde muurtjes, in inhammetjes en in kruipruimtes. Echter, het gebeurt best vaak dat een spook je toch gewoon ziet en je dat stuk weer opnieuw kan gaan beginnen. Lekker dan!

Ook het mikken laat wat te wensen over. De gyro-besturing lijkt net niet helemaal te doen wat jij precies wil dat het doet en er is geen optie voor muiscontrols, terwijl dit juist een toffe toevoeging had kunnen zijn op de Switch 2-versie. Niet het einde van de wereld, maar het voelt wel als een gemiste kans.

Conclusie

Fatal Frame II: Crimson Butterfly REMAKE zet een geweldig sfeertje neer in Minakami Village, het verhaal en de scares zitten goed in elkaar en zorgden ervoor dat ik het niet neer kon leggen. Helaas is het geen game zonder problemen. Zo zitten de combat- en sluipsecties gewoon niet heel lekker in elkaar, wat eerder frustratie dan angst opwekt. Ik heb me desondanks vermaakt met Fatal Frame II: Crimson Butterfly REMAKE en ik zou het aanraden aan iedere horrorfanaat. Al helemaal als ze een zwak hebben voor Japanse horror!