Fallout 4: Anniversary Edition - Straalt niet meer zo sterk

Bethesda en Nintendo worden steeds dikkere vriendjes. Na The Elder Scrolls V: Skyrim, DOOM en Wolfenstein maakt nu ook Fallout zijn debuut op een Nintendo-console. Met deze feestelijk getitelde Anniversary Edition van deel 4 hopen ze nieuwe gamers te verleiden. Perfect voor mij, want ik heb alleen de tv-serie gezien, maar nog nooit een game uit deze franchise gespeeld. Weet deze tien jaar oude open wereld RPG zich nog staande te houden in 2026?

De wereld van Fallout is na de Amazon-serie bekender dan ooit, maar toch nog even een refresher. Fallout 4 dropt je in de ruïnes van Boston, meer dan 200 jaar na een nucleaire apocalyps. Een deel van de mensheid (het deel met geld) is ondergronds gegaan en ingevroren vlak voordat de bommen vielen. Als enige overlevende uit zo’n ondergrondse bunker reis je terug naar de oppervlakte om je ontvoerde zoon te zoeken. Denk een beetje aan dat moment uit The Legend of Zelda: Breath of the Wild dat je voor het eerst de grot uitkomt en uitkijkt over de vlakte. Alleen zie je in Fallout vooral dood en verderf.

Rauw en smerig

De kern van Fallout 4 is verkenning en vrijheid. Je kunt de main quest volgen, maar ook verlaten gebouwen looten, nederzettingen opbouwen, of kiezen welke factie je steunt. Ondertussen word je steeds sterker, want Fallout 4 is een echte RPG. Voor iedere headshot die je maakt of stad die je ontdekt, krijg je dus experience points. Stijgen in level betekent punten investeren, bijvoorbeeld in je charisma of kracht en het unlocken van de welbekende skilltree. Dit is zo’n game waar je met gemak 100 uur in kan stoppen. De Anniversary Edition voegt nog een sloot aan DLC-uitbreidingen toe. Als het klikt: zwaai maar dag tegen je vrije tijd.

De worldbuilding in Fallout 4 heeft niets aan kracht ingeboet. De post-apocalyptische Verenigde Staten zijn smerig, rauw en achter iedere hoek schuilt gevaar. Zo is simpelweg een rivier inlopen al giftig door de radioactiviteit en staan mutanten, valse honden en schietgrage plunderaars klaar om je het leven zuur te maken. Tegelijk voelt de wereld bij vlagen saai en leeg, vooral tussen locaties door. Het helpt ook niet dat je in Fallout geen paarden of auto’s hebt om het reizen wat sneller of interessanter te maken. En het helpt al helemaal niet dat de kaart op je “Pip-Boy” ronduit waardeloos is.

PIP-boy perikelen

Helaas navigeer je namelijk door al je menu’s met je clunky Pip-Boy. Dit is een low-tech, in-game LCD scherm in een monochrome, groene kleur die bij mij al snel op de zenuwen werkte. Het bladeren door menu’s werkt niet lekker en het scherm-in-scherm lezen vond ik vooral vermoeiend. De combinatie van de schrale kaart op de Pip-Boy én het gebrek aan een mini-map deed mij flink vloeken tijdens de tochten door de Wastelands.

Fallout 4 laat als eerste Fallout-game op mij vooral een gemixte indruk achter. De game is bijvoorbeeld ook een FPS en het schieten voelt best lekker. Tegelijkertijd voelt het bewegen door de map heel zweverig, alsof je personage glijdt in plaats van loopt. De voice-acting is sterk, maar het schrijfwerk en het grotere verhaal vond ik niet heel boeiend. Het helpt ook niet dat de Bethesda NPC’s tien jaar geleden al lelijk waren en anno 2026 al helemaal. Nee, ik denk niet dat ik een Fallout-fan ben geworden door deze game.

Kies je frames, maar niet je besturing

En dat is jammer, want de Switch 2-port van Fallout 4 is prima speelbaar. Prettig verrast was ik door de verschillende grafische opties. De Switch 2-versie draait in drie modi: 30 fps (hoogste resolutie en visuele kwaliteit), 40 fps (balans) en 60 fps (performance). Net als Cyberpunk 2077 werkt de 40 fps mode hier erg goed. De game loopt soepel zonder dat de graphics te veel inleveren. 60 fps is ambitieus, maar Fallout 4 lijkt door de gedowngrade resolutie dan meer op een Switch 1 game. Bethesda heeft overigens ook al toegezegd dat er een DLSS-patch onderweg is. Jammer dat die er nog niet is, maar de game is ook nu al prima speelbaar, in zowel docked als handheld.

Net als bij Resident Evil 7 hoopte ik dat Bethesda de unieke mogelijkheden van de Switch 2 zou benutten. Helaas stelt naast Capcom ook Bethesda teleur. Er is geen gyro aiming te bekennen, wat ik een enorm gemis vind. Ook de muisbesturing schittert weer door afwezigheid. Bizar voor een port van een titel die op miljoenen pc’s geïnstalleerd staat. Verwacht qua besturingsopties dus niet veel keuze en dat is toch karig voor de forse 60 euro die Bethesda vraagt voor deze opgewarmde magnetronmaaltijd.

Conclusie

Fallout 4: Anniversary Edition is een degelijke port van een verouderde open world game. De Nintendo Switch 2 versie biedt met zijn 30, 40 en 60-fps modi voor ieder wat wils op grafisch gebied, met de belofte voor DLSS in de toekomst. Met name de 40 fps-versie speelt prima weg, al is de game grafisch niet mooi oud geworden. Persoonlijk ergerde ik me ook aan de zweverige controls en clunky menu’s. Maar als je Fallout 4 hoog hebt zitten en portable wil spelen, dan val je jezelf geen buil aan de Switch 2-versie. Al zou ik dan wel wachten op een sale.