Digimon Story Time Stranger - Goed startpunt

Vroeger keek ik met heel veel plezier naar Digimon. De tekenfilmserie was ontzettend aangenaam. Het ging over kinderen die naar een digitale wereld reisden, vrienden werden met de beestjes daar en de meest wilde avonturen beleefden. Er is ondertussen ontzettend veel gebeurd met de serie, merchandise, een Trading Card Game en uiteraard videospellen. De afgelopen jaren zijn ze daarin heel experimenteel geworden, maar een echte behapbare Role-Playing Game was een tijd uit het straatbeeld verdwenen. Tenminste tot vorig jaar. Ondanks wat twijfels was ik ontzettend onder de indruk van Digimon Story Time Stranger. Een geinig avontuur met lichte gebreken, maar bovenal bijzonder vermakelijk. Nu maakt het spel zijn debuut op de Nintendo Switch 2. En weet je wat, ik vind de hybride console er uitermate geschikt voor!

Digimon Story Time Stranger weet je meteen te grijpen. Je speelt als een ADAMAS agent, een organisatie die er alles aan doet om de wereld van calamiteiten te behoeden. Een apocalyptische gebeurtenis, bekend als de Shinjuku Inferno, vindt voor je ogen plaats. Opeens wordt je acht jaar terug in het verleden geslingerd en moet je een manier vinden om de gebeurtenis uit de geschiedenisboeken te weren. Hiervoor krijg je hulp van Inori Misono en een Digimon genaamd Aegiomon. De band tussen Inori en Aegiomon is sterk en vormt werkelijk het hart van het verhaal. Je leert op ze leunen als een duo dat bijna lijkt te weten wat ze doen staat.

Spelers wisselen tussen de echte wereld en de welbekende Digital World. Iets wat gelijk opvalt is hoe goed de interacties zijn met de Digimon. Hun persoonlijkheden springen eruit in de dialogen dankzij hun eigen trekjes. Er zijn ook heel wat monsters die gedurende het verhaal veranderen in hun gedaantes en meningen, waardoor je ook werkelijk het idee hebt dat je dichter naar elkaar toe groeit. Deze progressie vond ik nauwelijks bij de NPC’s die je tegenkomt. Ze lijken vastgesleten in wat ze te zeggen hebben. Dat is jammer, want de dialogen zijn juist goed geschreven. Er had meer in kunnen zitten voor de echte wereld. Het helpt niet dat het hoofdpersonage niets zegt tijdens het avontuur. Vooral in de echte wereld lijk je meer op iemand die alleen maar kijkt en nooit wat doet.

RPG in hart en nieren
Digimon Story Time Stranger is rijkelijk belegd voor de Role-Playing Game-liefhebber. Een gemiddelde playthrough neemt ongeveer 40 uur in beslag, zeker als je alles wilt meemaken wat Time Stranger te bieden heeft. Zoals ik al eerder zei, reis je veel tussen de echte en digitale werelden om het mysterie op te lossen. Zo ontdek je beetje bij beetje de gehele wereld. Het is geen open wereld waar je doorheen loopt, maar afgebakende delen die voldoende plezier bieden op zo’n beetje elk moment. Deze hubs en delen bieden voldoende side quests om je zelfs buiten het hoofdavontuur te verblijden. De side quests zijn belangrijk, mede om je hoofdpersonage van upgrades te voorzien.

Over de gevechten gesproken: die bieden een robuust turn-based systeem dat snel aanvoelt. Het volgt het steen-papier-schaar principe van spellen als Shin Megami Tensei, waarbij je goed moet kijken welke vaardigheden effectief zijn tegen je tegenstander. Je moet dus weten wat werkt in een bepaalde situatie. Gelukkig vecht je tegen bepaalde monsters genoeg om ideeën op te doen. Zodra je bekend bent met een digitale tegenstander, kan het zelfs zijn dat hij of zij in je team wil. Time Stranger is ontzettend veel schakelen, maar dat maakt het ook bijzonder fraai.

Tijdens het avontuur verzamel je ook aardig wat Digimon. Er zijn totaal 450 verschillende creaturen in het spel te vinden, dus er is een goede kans dat je elementen anders doet in een tweede playthrough. Ieder heeft zijn eigen groeimogelijkheden om zodanig te digivolven. Het is mogelijk om bij te sturen, zorgen dat ze de vaardigheden en persoonlijkheid verkrijgen en de Digimon van je dromen te bemachtigen. Je moet keuzes maken voor hoe je het team neerzet, waardoor je eigenlijk niet stopt met actief vooruit denken. Er zijn voldoende extra dungeons en zelfs een Digifarm om de statistieken van je beestjes aan te passen. Experimentatie is het toverwoord.

Fraai voor hybride
Digimon Story Time Stranger past meer op de Nintendo Switch 2 dan bijvoorbeeld op de PlayStation 5. Visueel vind ik hem niet heel sterk, mede door hoe de animaties soms wat stijfjes aanvoelen. Hoe dan ook ziet het spel er prima uit op het systeem. Het zijn kleurrijke werelden met prachtige modellen van alle 450 Digimon. De Nintendo Switch 2-versie kan de problemen iets beter verhullen, al is dat meer op de Quality Mode. Daar draait het spel 4K tot 30 frames per seconde met ondersteuning voor HDR. De draw distance is op Quality Mode is simpelweg beter. Het enige nadeel is dat het spel dan dipjes heeft tijdens de gevechten. Daar heb ik je met de Performance Mode geen last van. Hier draait het weliswaar op 1080p, maar wel met een gladde 60 frames per seconde. Met de Performance Mode heb ik geen frame dips kunnen ontdekken, dus dat is wel een puntje. Persoonlijke mening? Quality op de televisie, Performance in handheld. Je kunt makkelijk schakelen in de opties!

Conclusie
Digimon Story Time Stranger lijkt geknipt voor de Nintendo Switch 2. Het grafische stijltje ligt mij hier beter dan op de PS5 en de gameplay past op het platform. Het is een volwaardige Role Playing Game waar je kunt verzamelen, vechten en ontdekken. Daarnaast is het leuk om te experimenteren met de vele Digimon die er te vinden zijn. Toch kan de ‘’echte wereld’’-kant van Time Stranger mij niet altijd bekoren. De NPC’s reageren aardig karig op de gebeurtenissen om hen heen. Nee, geef mij altijd en immer de digitale wereld, want de persoonlijkheden van de Digimon maken het avontuur echt af.