Devil May Cry 5: Devil Hunter Edition - hakken en zagen

Hoewel we op de originele Nintendo Switch al aan de slag konden met oudere delen zoals Devil May Cry 3: Special Edition, bleven de moderne avonturen van Dante en zijn compagnons tot nu toe buiten bereik. Met Devil May Cry 5: Devil Hunter Edition maakt het meest recente deel uit de franchise eindelijk de overstap naar een Nintendo-platform. Deze stijlvolle actiegame was in 2019 een return to form voor de franchise. Hoe is de Switch 2-versie?

Devil May Cry 5 klikte niet direct. Het verhaal gooit je meteen in het diepe en is eerlijk gezegd niet heel vriendelijk voor nieuwkomers. De game pikt de draad op na de gebeurtenissen uit deel vier en overspoelt je met personages, achtergrondkennis en onderlinge vetes die voor een DMC-leek behoorlijk verwarrend kunnen zijn. Maar de basis is simpel genoeg: demonenjager Dante, zijn opvolger Nero en het nieuwe personage V nemen het met zijn drietjes op tegen de demon lord Urizen. Die uiteraard de wereld wil overnemen met een leger vol hels gespuis.

Even wennen

Die demon lord gaan we tegenhouden en dat doen we uiteraard met geweld. Helaas kent ook de gameplay een trage start. Het vechten voelt de eerste uren nog wat beperkt aan, omdat je het gros van je vette moves, combo’s en vaardigheden gaandeweg moet vrijkopen. Per personage, dat ook nog eens. Pas halverwege de game, als arsenaal begint te groeien, komt de gameplay echt tot zijn recht. Oh, en bereid je voor als je spellen als Bayonetta gewend bent: Devil May Cry 5 speelt een stuk trager en ouderwetser.

Om dan toch even de heks erbij te betrekken: voor Nintendo-fans is de vergelijking met Bayonetta snel gemaakt, maar DMC 5 speelt wezenlijk anders. Het voelt allemaal net wat minder vloeiend en soepel dan Kamiya’s excentrieke heks. Waar de nadruk bij Bayonetta ligt op een hoog tempo en perfect getimed ontwijken, draait het bij Devil May Cry vooral om launchers en het zo lang mogelijk in de lucht houden van je vijanden. De besturing is daarnaast minder toegankelijk. Om te ontwijken moet je bijvoorbeeld de R-knop ingedrukt houden én de analoge stick een kant op kantelen. Dat voelt aanvankelijk behoorlijk krampachtig en vereist de nodige gewenning.

Waar is Dante?

Ondanks al het bovenstaande, wordt de doorzetter beloond. De combat van DMC 5 zit simpelweg uitstekend in elkaar en biedt een flinke hoeveelheid diepgang. Allereerst is er Nero, die vecht met zijn vertrouwde zwaard en een stuk of tien mechanische armen die elk weer unieke skills bezitten. Zo is er een arm die je af kunt schieten als een raket, maar die je ook weer terug kunt roepen om vervolgens op die raket te surfen. Ook zijn grappling hook is tof, waarmee je vijanden naar jou of jezelf naar de vijand kan trekken. Met Nero alleen had je al een prima actiegame gehad.

Dante is natuurlijk de veteraan en biedt ook de meest uitgebreide moveset. Hij wisselt vloeiend tussen vier gevechtsstijlen die de nadruk leggen op zijn guns, devil sword, dashes of counters. Daarnaast verzamelt hij gedurende de game een bizar arsenaal aan wapens, waaronder een motor die als dubbele zwaarden fungeert. Een kanttekening hierbij is dat je Dante pas vrij laat in het spel vrijspeelt. Aan de ene kant past dat bij zijn complexiteit, maar het had van mij een paar missies eerder mogen zijn.

Geen Bayonetta

Dat komt deels ook omdat het laatste personage, V, niet zo lekker vecht als Nero en Dante. Net als Bayonetta roept V monsters op om voor hem te vechten. Maar in tegenstelling tot mijn favoriete heks heeft V zelf geen moves, behalve een finisher. Dit betekent dat spelen als V in de praktijk heel passief voelt. Je stuurt je monsters op de vijanden af en staat zelf vanaf een afstandje toe te kijken, met af en toe een ontwijkende manoeuvre als het gespuis te dicht in de buurt van je fragiele lichaam komt.

Het grootste minpunt van de game zit hem echter in de omgevingen. Of beter gezegd: het gebrek daaraan. Devil May Cry 5 bestaat uit twintig missies, maar de omgevingen komen in maar twee smaken: grauwe, verwoeste steden en vlezige gangenstelsels. Ook het verkennen van deze omgevingen voelt erg beperkt, met maar weinig geheimen of extra’s. Het zijn simpelweg decors en dit is met afstand het meest ouderwetse aspect van de game. Zelfs de eerste Bayonetta deed dit vele malen beter… in 2010.

Hakken zonder haperingen

Gelukkig zien de omgevingen er wél mooi uit, want de Switch 2-versie stelt op technisch vlak niet teleur. Grafisch lijkt het in docked mode weer tussen de PS4 en PS5 in te zitten, waarbij je in handeld modus wel weer wat detail inlevert, met name op het haar van de personages. Belangrijker nog is de rotsvaste framerate: hoe druk het scherm ook wordt, Dante en kompanen hakken en schieten met een loepzuivere zestig frames per seconde. De RE Engine van Capcom en de Nintendo Switch 2 zijn wederom een uitstekende match.

Verwacht naast deze puike performance echter geen specifieke Switch 2-toevoegingen; unieke besturingsopties zoals gyro aiming of muisbesturing ontbreken, maar die zijn eerlijk gezegd ook niet nodig. Wel is deze Devil Hunter Edition voorzien van alle DLC. Hierdoor kun je direct aan de slag met de legendarische Vergil als vierde speelbare personage.

Conclusie

Devil May Cry 5: Devil Hunter Edition is een stylish action game van de oude stempel en vraagt de nodige skills en geduld om jezelf meester te maken. De drie verschillende personages spelen niet allemaal even soepel en de omgevingen missen op zijn zachtst gezegd variatie, maar het vechtsysteem biedt flink wat diepgang. De Nintendo Switch 2-versie is technisch uitstekend in orde en de game leent zich verrassend goed voor het handheld-formaat dankzij de losse gevechten. Voor actieliefhebbers die deze game de afgelopen jaren gemist hebben, is deze complete versie een uitstekende binnenkomer.