Denshattack! - Ik ben het trolleyprobleem

Wie mij een beetje kent weet dat ik een zwak heb voor de Y2K-look en houd van het binnenharken van highscores met vette trucs of coole combat. Gooi daar ook nog eens een lekker sausje met een skateboardcultuur-smaakje overheen en je hebt iets dat misschien wel gemaakt is met specifiek mij in het achterhoofd. Het is dan ook geen verrassing dat Denshattack! direct indruk maakte. De stijl droop ervan af en de trucjes zagen er subliem uit. De vraag is alleen of het die heerlijke vibe van de eerste indruk de hele game vol weet te houden.

Voordat ik het spel dus speelde, had het me eigenlijk al bij de keel gegrepen. Toen ik te horen kreeg dat ik deze game mocht gaan reviewen, zat ik dus al te popelen. In Denshattack! speel je als Emi. Emi is een ramenbezorger die een trein gebruikt om de bezorgingen te doen. Tijdens een van haar bezorgrondes komt ze iemand tegen die haar de wereld van Denshattack laat zien; een extreme sport waar men met een trein zieke trucs uitvoert om de snelste, gaafste en meest bekende treinbestuurder in heel Japan te worden.

Loopt als een trein

Visueel is Denshattack compleet geslaagd. Je scheurt in 60 frames per seconde een versie van Japan door die er (ondanks een ecologische ramp) prachtig uitziet. De stijl van het spel doet denken aan games als de Jet Set Radio-serie of het meer recentere Bomb Rush Cyberfunk. Muzikaal gezien zit het ook in dezelfde hoek. De soundtrack deelt zelfs enkele muzikanten met Bomb Rush Cyberfunk. Ook zijn er tracks van bijvoorbeeld Tee Lopes, bekend van Sonic Mania en Penny’s Big Breakaway.

Toch weet het zijn eigen identiteit neer te zetten naast de giganten waar het duidelijk door geïnspireerd is, en leunt het meer een soort anime-kant op. Helaas doen mijn woorden geen recht aan hoe ontzettend gaaf het eruitziet. Gelukkig heb ik wat screenshots, maar ik raad je zeker aan een van de previews te bekijken (nadat je klaar bent met het lezen natuurlijk) om een beetje een gevoel te krijgen van hoe het er daadwerkelijk in beweging uitziet.

Toffe wereld, matige personages

Wat iets minder uit de verf komt, is het verhaal. Dat zit de gameplay gelukkig niet in de weg, maar het is wel jammer.  Je hoofdpersonage, Emi, besluit eigenlijk uit het niets om maar even de beste te worden in een extreme sport waar ze eerder die dag nog nooit iets van heeft gehoord, reist door heel Japan en maakt van alle eindbazen haar nieuwe beste vrienden.

De game is in en in geïnspireerd door shonenanime en dat zie je dus ook terug in de manier waarop het verhaal is neergezet. Helaas heeft dit mij eigenlijk nooit kunnen pakken. Er zaten  hier en daar interessante elementen. Vooral het dystopische Japan dat langzaam herstelt na een complete instorting van het ecosysteem. Verder vertelt het verhaal weinig zinnigs en speelt het zich af als een checklist aan clichés.

Geen koud kunstje

Gelukkig is het verhaal niet heel belangrijk. De gameplay is waar je verreweg de meeste tijd spendeert en lol vindt. Het besturen van je trein is op het eerste gezicht vrij makkelijk. Je geeft vanzelf gas, je hebt een springknop, een remknop om door bochten te slippen, je kunt snel van treinrail naar treinrail schakelen en natuurlijk vette trucs doen als je in de lucht bent. Dit klinkt allemaal vrij simpel. De moeilijkheid komt van alles in elkaar zien te breien tot één grote combo. Het spel helpt je hier en daar met het laten zien van obstakels in de verte, waardoor je je op tijd kunt voorbereiden, maar dat is soms niet genoeg als je in het midden van een grote sprong met een aantal trucs zit, waardoor je langer in de lucht blijft. Snelle reflexen zijn dan ook nodig om de latere levels door te komen. Dit zorgt voor toffe gameplay-momenten waar je constant op je hoede moet blijven. Als je een keer een fout maakt, is dat gelukkig niet heel erg. Je wordt dan meteen bij het laatste checkpoint teruggezet, maar bent wel je combo kwijt.

Je stuntkunsten worden op de proef gesteld in lineaire levels waar je van A naar B scheurt, stuntparklevels waar je binnen een bepaalde tijd zoveel mogelijk punten moet scoren, racelevels waar je racet tegen een grote groep Denshattackers en alles kan en mag doen om eerste te worden, en de bossfights. De bosses zijn net zo spectaculair als je hoopt van een game als Denshattack! en komen in verschillende vormen zoals een trein-gundam en een gigantische zandworm à la Dune. Al deze verschillende soorten levels zijn erg leuk en zorgen voor de nodige afwisseling.

De game weet een gelikte ervaring neer te zetten die net zo intens is als je zelf wilt. Als je het wat rustiger aan wilt doen zonder al dat gestunt, is dat ook helemaal prima en kun je het meer spelen als een soort coole on-rails (letterlijk) platformer. Het enige nadeel aan deze manier van spelen is dat je score uiteindelijk wat laag is en je waarschijnlijk geen gouden medailles binnensleept. De enige nadelen aan de gameplay zelf zijn dat er maar een paar verschillende voicelines zijn opgenomen voor het uitvoeren van trucs. Deze ga je dus erg vaak horen. Ook kan de manier waarop je stunts uitvoert, het draaien van de rechter analoge stick op een gegeven moment kramp veroorzaken. Als je net als ik wat ouder begint te worden, zijn korte speelsessies misschien een aanrader.

Laatste halte, iedereen uitstappen!

Denshattack! Is een must-have voor iedereen die, net als ik, met zijn roze nostalgiebril nog naar het begin van het “nieuwe” millennium zit te staren. Het weet zonder enige moeite een ongeëvenaarde stijl neer te zetten waar je u tegen zegt. De gameplay zit heerlijk in elkaar en speelt lekker weg. Helaas weet het clichéverhaal nooit dezelfde hoogtes te bereiken. Gelukkig is dat niet het belangrijkste element en valt daar gemakkelijk overheen te kijken.