Demonschool - Dit was geen normale schoolreis

Ik startte Demonschool met dat typische gevoel van “we zien wel”. Ik had de trailer gezien, de art vond ik leuk, maar verder wist ik eigenlijk niet goed wat ik mocht verwachten. De eerste uren overtuigden me ook niet meteen. Ik speelde voorzichtig, nog zonder echte klik. Maar naarmate ik verder ging, begon er iets te veranderen. Systemen vielen op hun plaats, gevechten begonnen anders aan te voelen en ik verdiepte me meer in het verhaal. En ik neem je graag mee naar de avonturen die ik toen heb beleefd!

Je arriveert met een schip vol studenten op Hemsk Island, een universiteitseiland dat meteen een beetje ´vreemd´ aanvoelt. De studenten worden verdeeld. Sommigen krijgen te horen dat ze meteen terug worden gestuurd, alsof ze niet goed genoeg zijn, terwijl anderen mogen blijven. Wanneer een van de meisjes wordt teruggestuurd na zo’n lange reis, springt Faye, het hoofdpersonage, ertussen. Ze zijn hier niet voor niets zo ver gevaren. En zo begint je eerste gevecht.

Vanaf daar begint het verhaal te schuiven tussen luchtig, met heel wat grapjes, maar ook mysterieus en soms ronduit eng. Alles speelt zich af eind jaren 90, vlak voor het jaar 2000, en dat geeft het spel een klassieke, maar ook vreemd onrustige sfeer. Je krijgt opdrachten voor school die op papier nog normaal klinken, maar in de praktijk steeds vreemder worden. Zo word je naar afgelegen, griezelige plekken gestuurd om een artefact terug te halen, zoals een oud medaillon, of om iets te onderzoeken waar niemand echt uitleg bij geeft. Wie die opdrachten niet uitvoert of faalt, belandt zonder waarschuwing in de cel. Het hoort er blijkbaar gewoon bij. Telkens krijg je een klein stukje extra informatie. Mensen worden vermoord en verdwijnen spoorloos, terwijl omgevingen plots veranderen alsof ze zichzelf herschrijven. Langzaam wordt duidelijk dat er iets met donkere magie aan de hand is, met symbolen en rituelen die hier helemaal niet thuishoren.

Die setting vond ik leuker dan verwacht. Nostalgisch zelfs. Het bracht me terug naar mijn eigen schooltijd. Avonden in de opvang, wanneer het gebouw stiller werd, de gangen donkerder, en alles plots spannender leek dan overdag. Samen met vrienden rondlopen, dingen verzinnen, griezelige verhalen maken waar eigenlijk niets was. Dat gevoel herkende ik ook uit Persona, diezelfde mix van schoolleven en iets dat onder de oppervlakte broeit. Demonschool roept dat idee ook op, al blijft het allemaal kleiner en eenvoudiger uitgewerkt.

Schooldagen, gevechten en keuzes

De gameplay draait om een vaste weekstructuur. Je speelt dag per dag, wisselt gevechten af met schoolopdrachten en vrije momenten, en beweegt je via een wereldkaart tussen locaties die je gaandeweg vrijspeelt. Tussen de battles door open je jouw kaart en kies je waar je naartoe gaat. Dat kan een plek zijn om met iemand af te spreken, karaoke te doen, samen te koken, te vissen, of gewoon wat rond te hangen. Daarna trek je weer op pad om verder te vechten. Het deed me vaak denken aan Persona. Niet alleen door de schoolsetting, maar vooral door die dagelijkse structuur en het idee dat alles in blokken is opgedeeld. 

Tegelijk blijft Demonschool hier duidelijk eenvoudiger. De herkenbare elementen zijn er, maar ze gaan niet zo diep. Je kan vriendschappen opbouwen, maar slechts tot level vier, waardoor je veel character development mist. Je speelt wel heart events vrij en dialogen veranderen licht afhankelijk van je antwoorden, maar daar stopt het ook. In vergelijking met Persona, waar relaties echt kunnen groeien en doorwerken in verhaal en gameplay, blijft Demonschool hier wat voorzichtiger en kleinschaliger.

Een schaakbord vol demonen

De gevechten zijn creatief en vooral heel leuk. Het spel gebruikt een tactisch systeem waarin positionering alles is. Je kiest eerst wat je team gaat doen, waar iedereen naartoe beweegt en wie wie aanvalt, en daarna zie je alles tegelijk afspelen. Het voelde vaak alsof ik een soort schaakspel aan het spelen was, in plaats van gewoon vijanden te verslaan. Denk aan Fire Emblem, waar plaatsing, timing en slimme zetten belangrijker zijn dan brute kracht.

Wat ik hier sterk aan vond, is hoe vergevingsgezind het systeem is. Maak je een fout, dan kan je een battle gewoon herstarten of stappen terugdraaien en opnieuw plannen. Dat nodigt uit om te experimenteren zonder dat het meteen frustrerend wordt. Ook de toegankelijkheid zit goed. Nieuwe mechanics, vijandtypes en skills worden rustig geïntroduceerd, waardoor je nooit het gevoel hebt dat het spel je overdondert.

Er zit wel een limiet aan variatie wanneer het op demonen en monsters aankomt. Je kan verschillende skills unlocken en je eigen builds samenstellen, maar op langere termijn kan het systeem wat eentonig aanvoelen. Zeker wanneer je verder in het spel zit en doorhebt hoe alles werkt, voelt de moeilijkheid soms aan de lage kant. Dat neemt niet weg dat het voldoening geeft wanneer een plan lukt, maar de spanning zakt af en toe wat weg.

Een wereld met karakter

De art is zonder twijfel één van de hoogtepunten. De pixelstij isl echt super schattig en de duistere sfeer zit goed ingewerkt. Het zit vol kleine details, van subtiele animaties tot kleine accenten in de omgevingen, en dat raakt precies mijn zwakke plek. Personages tonen ook emoties tijdens dialogen, waardoor gesprekken meteen levendiger aanvoelen. Je merkt dat hier veel aandacht in is gestoken, niet om te imponeren, maar om een gevoel op te roepen.

Wat ik bijzonder creatief vond, is hoe een gevecht begint. Je wordt niet naar een losstaande arena gestuurd. De plek waar je net rondliep, wordt als het ware vastgepakt en omgevormd. De omgeving blijft herkenbaar, maar vervormt en krijgt een donkerdere, demonische twist. Diezelfde locatie wordt dan een tactisch speelveld, bijna alsof er een schaakbord overheen wordt gelegd. Je staat nog altijd op dezelfde plek, alleen speel je nu in een verstoorde versie van die wereld. Dat detail werkte voor mij verrassend goed en versterkte het gevoel dat er echt iets mis is met deze plek.

De muziek is simplistisch, maar zeker catchy. Het blijft vaak subtiel op de achtergrond, maar soms zat ik toch meer te neurien. Op sommige momenten klinkt het warm en bijna gezellig, op andere momenten onrustig en dreigend. Vooral tijdens het rondlopen op de campus of in verlaten gebieden versterkt de muziek het gevoel dat er iets broeit onder de oppervlakte. Naast de muziek is ook de afwerking geslaagd. Technisch loopt het spel prima op de originele Nintendo Switch.

Wat mij persoonlijk het meest begon te storen, waren een paar quality-of-life-keuzes. Het moment in een gevecht waarop alle acties na elkaar worden afgespeeld, kan na een tijd vervelen. Je kan dat niet skippen, en het duurt telkens net iets te lang. Buiten de gevechten kan je teleporteren tussen zones op de kaart, maar eenmaal aangekomen moet je alles te voet doen. Je personage loopt vrij traag, en wanneer je meerdere keren per dag dezelfde route moet afleggen, begint dat bij mij te wringen. Het haalde soms de vaart uit momenten waar ik gewoon verder wilde. Ook het ontbreken van een dialogen-backlog vond ik jammer. Klik je per ongeluk te snel door een zin, dan is die gewoon weg. Voor een spel dat zo sterk leunt op sfeer, verhaal en kleine details, voelt dat als een gemiste basisfunctie. Het geeft Demonschool op dat vlak een wat ouderwetse indruk, terwijl de rest van het spel juist modern en doordacht aanvoelt.

Een wereld met karakter

De art is zonder twijfel één van de hoogtepunten. De pixelstij isl echt super schattig en de duistere sfeer zit goed ingewerkt. Het zit vol kleine details, van subtiele animaties tot kleine accenten in de omgevingen, en dat raakt precies mijn zwakke plek. Personages tonen ook emoties tijdens dialogen, waardoor gesprekken meteen levendiger aanvoelen. Je merkt dat hier veel aandacht in is gestoken, niet om te imponeren, maar om een gevoel op te roepen.

Wat ik bijzonder creatief vond, is hoe een gevecht begint. Je wordt niet naar een losstaande arena gestuurd. De plek waar je net rondliep, wordt als het ware vastgepakt en omgevormd. De omgeving blijft herkenbaar, maar vervormt en krijgt een donkerdere, demonische twist. Diezelfde locatie wordt dan een tactisch speelveld, bijna alsof er een schaakbord overheen wordt gelegd. Je staat nog altijd op dezelfde plek, alleen speel je nu in een verstoorde versie van die wereld. Dat detail werkte voor mij verrassend goed en versterkte het gevoel dat er echt iets mis is met deze plek.

De muziek is simplistisch, maar zeker catchy. Het blijft vaak subtiel op de achtergrond, maar soms zat ik toch meer te neurien. Op sommige momenten klinkt het warm en bijna gezellig, op andere momenten onrustig en dreigend. Vooral tijdens het rondlopen op de campus of in verlaten gebieden versterkt de muziek het gevoel dat er iets broeit onder de oppervlakte. Naast de muziek is ook de afwerking geslaagd. Technisch loopt het spel prima op de originele Nintendo Switch.

Conclusie

Demonschool heeft me prettig verrast. Wat begon als een vaag spel groeide uit tot een ervaring waar ik echt plezier uit haalde. De sfeer is sterk, het verhaal weet te intrigeren zonder alles uit te leggen, en de tactische gevechten zijn creatief en leuk, vooral dankzij hun vergevingsgezinde opzet. De art en muziek zijn duidelijke hoogtepunten en geven het spel een eigen identiteit die blijft hangen. Tegelijk voelt niet alles even goed uitgewerkt. De sociale systemen blijven oppervlakkig, de variatie in combat zakt op termijn wat weg, en enkele quality-of-life-keuzes werken soms tegen. Toch overheerst voor mij het positieve gevoel. Demonschool is geen nieuwe Persona en probeert dat ook niet te zijn, maar als compacte, sfeervolle en tactische school-RPG weet het perfect wat het wil doen en doet het dat meestal ook goed.