Constance - Goed uit de verf

De balans van het leven. Dat staat centraal in Constance, een actie-platformer van maker Blue Backpack. Het is een Metroidvania met keiharde actie waarin je juist vooruit wilt streven naar een volgend doel. Het gaat om doorpakken en het uitpluizen van een eigen geschapen wereld. Gewapend met penseel versla je vijanden, spring je over gaten en probeer je een weg terug te vinden. Het resultaat is een vermakelijk avontuur waar ik met plezier over vertel.

Constance is een creatieveling die zich probeert door het leven te vechten. Het is niet dat iemand het op haar gemunt heeft, maar dat ze simpelweg overrompeld wordt door werk. Ze beantwoordt mails, past foto’s en video’s aan en moet proberen te schakelen met moeilijke cliënten. Het vergt mentaal veel van haar, waardoor ze zich terugtrekt in een fantasiewereld. In deze wereld gebruikt Constance een magische verfkwast om vijanden te verslaan en platformkunsten uit te voeren. Ze vecht tegen misvormde objecten uit haar ‘’echte’’ bestaan die haar dilemma’s nog wat extra kracht geven. Het verhaal komt ontzettend goed uit de verf met genoeg afwisseling tussen beide werelden. Het is een mentaal gevecht over vallen en opstaan.

Getekend voor de strijd
Constance’s overspannenheid staat eigenlijk best haaks op de Metroidvania-achtige gameplay. Hoewel ze haar balans in het echt niet op orde heeft, is haar focus in de fantasiewereld gericht op het platformen en verslaan van vijanden. In zijn essentie doet het spel niet veel anders dan andere avonturen binnen het genre. Je beweegt, springt en ontwijkt uiteenlopende obstakels om kamers goed door te komen. Het doet deze dingen ook gewoon goed. Sterker nog, het staat echt op dezelfde hoogte als andere indies als Ori and the Blind Forest.

De verfkwast springt er echt uit in Constance. De meest ingewikkelde bewegingen en aanvallen doe je met het penseel, waarbij timing ontzettend belangrijk is. Er is een sprintaanval, muursprong, steekaanval en nog wat andere mogelijkheden. Deze worden gedurende de reis uitgebreid met andere unieke vondsten. Elke speciale beweging maakt gebruik van verf die beetje bij beetje opraakt. Zodra je meter op is, dan kun je deze aanvallen blijven gebruiken, maar vreten ze wel aan je levensmeter. Daarin is het spel keihard. Gelukkig kun je ook even wachten totdat de meter weer opgevuld is. Tenminste, als de kust veilig is!

Constance is niet gemakkelijk. Hoewel er Assists zijn voor de minder gevorderde spelers, vond ik het persoonlijk fijner om alles zelf te overwinnen. Het mantra moedigt dat ook aan, mede doordat Constance minder leunt op backtracken en meer focus legt om kamers goed uit te spelen. In de momenten dat dit je niet helemaal goed afgaat, kun je ervoor kiezen om gebruik te maken van de ‘Puppet’s Curse’. Je blijft in dezelfde kamer waar je af ging, maar vijanden zijn 50% sterker totdat je bij een volgend checkpoint aankomt. Het is geknipt als je meer moeite hebt met de platforming, waardoor je progressie niet met grote maten afneemt.

De enige momenten waar Constance mij niet lekker lag waren de baasgevechten. Begrijp me niet verkeerd, de bazen zitten gedegen in elkaar en hebben creatieve vondsten om ze uit te schakelen. Ze maken optimaal gebruik van Constance’s vaardigheden en niets wordt aan het toeval overgelaten. Ik moest soms wel zoeken naar de oplossing, wat enige frustratie met zich meebracht. Sommige schermen werden gevuld met kleinere vijanden, waardoor het overzicht soms ver te zoeken was. Het zijn misschien de enige punten waar ik de Assist-functies toch even heb ingeschakeld.

Grafisch uitermate prachtig
Oh, wat ziet Constance er toch prachtig uit. Elke omgeving komt, op zijn eigen wijze, goed voor de dag. Een sterk voorbeeld is de Chaotic Carnaval. Deze sprak boekdelen met zijn mooie oranje gloed, absurde gebouwen en licht komische muziek. De handgetekende stijl is opwindend om naar te kijken en is op geen enkel moment saai. De makers hebben uitermate veel liefde in elke kamer gestoken. Het komt bijzonder goed tot zijn recht op de Nintendo Switch 2. In de opties kun je dan voor ‘Max’ kiezen. Dit geeft je de beste resultaten als het om resolutie en framerate gaat. 60 frames per seconde is erg fraai voor een Metroidvania zoals Constance. ‘Balance’ werkt beter op de originele Nintendo Switch, waarbij er een juiste balans tussen beiden is gezocht. Hoe dan ook, het is een mooi plaatje.

Conclusie
Constance weet wat het wil zijn. Het is een sterke Metroidvania met uiterst aangename gameplay-mechanieken. Het verandert de kernprincipes van het genre niet, maar het doet zijn dingen gewoon goed. De verfkwast zorgt ervoor dat er originele elementen te bespeuren zijn en dat is voor mij meer dan genoeg. De baasgevechten zijn de enige momenten waarop de game steekjes laat vallen. Deze komen soms net wat venijnig uit de hoek, waardoor het tempo wat daalt. De prachtige handgetekende stijl zorgt ervoor dat de frustratie eigenlijk van korte duur blijft. Dat extra uurtje of twee neem ik wel voor lief. Daarvoor is Constance gewoon te leuk!