Collector's Cove - Veel verzamelen, weinig diepgang

Het cozy boerderij-genre heeft de laatste tijd uitdagers gehad. Van een Nintendo Switch 2 Edition voor Stardew Valley tot het recente Pokemon Pokopia, zo’n beetje alles passeerde de revue. Wanneer een nieuw spel de ranglijsten van het genre probeert te betreden, dan moet ik toch twee keer met mijn ogen knipperen. Je moet toch echt van redelijke huize komen om een sterke indruk achter te laten. Collector’s Cove doet de juiste dingen, maar ik weet niet zo snel of het mij lang bij zal blijven.

In Collector’s Cove speel je, hoe kan het ook anders, een verzamelaar. Je ouders zijn ook verzamelaars en zijn op een gegeven moment de wereld ingetrokken om alles te vinden. Jij gaat ze nu achterna om erachter te komen of hun droom echt gerealiseerd kan worden. Je ontdekt vier verschillende werelden, ieder met een eigen set aan eilanden. Hoe reis je naar de uiteenlopende eilanden toe? Op de rug van een vriendelijk Lochness monster.

Een makkelijke loop
In een wereld vol met dit soort spellen, heb je er meer aan om te weten in welk straatje Collector’s Cove valt. Het gebruikt de Animal Crossing-manier van denken: het straft zelfontplooiing niet af, maar heel diep is het allemaal niet. Er is geen stamina, maar puur de voorraad die je in handen hebt. Het komt dus neer op de verzamelwoede van de speler en hoeveel ze daarvan genieten. Collector’s Cove is een prima manier om de dag te beëindigen, want je hoeft helemaal niet goed op te letten. Doe eens een muziekje of video op de achtergrond en je houdt alles goed genoeg bij.

Het verzorgen van planten, voorwerpen maken, vissen en meubels plaatsen kan tussendoor. De focus ligt op het verzorgen van je vrolijke monster en het afspeuren van eilanden. Al deze kleinere taken doe je op de rug van het monster, zodat je onderweg bezig kan blijven. Het reizen van locatie naar locatie neemt tijd in beslag, dus daar maak je beter gretig gebruik van. Moeilijk is het nooit, al is er een kleine uitzondering. Je moet bepaalde voorwerpen ontgrendelen en hier komt Collector’s Cove best vaag uit de bus. Er wordt nooit een duidelijke uitleg gegeven, waardoor ik echt als een maniak begon te zoeken. Niet fijn.

Slecht is het dus nooit, maar het kent toch wel een dikke dosis frustratie. Het ontdekken gaat me wel redelijk af, al gebeurde het een paar keer dat ik vastzat. Ik moest me loskoppelen van eigenaardige barriers die ervoor zorgden dat mijn personage niet meer kon rondlopen. Ik moest het spel in zijn geheel afsluiten om enige progressie te kunnen maken. De progressie ging me, buiten deze voorvallen om, best goed af. Elke locatie heeft bepaalde voorwerpen, vissen en bloemen. De upgrades worden mondjesmaat uitgedeeld en Collector’s Cove werkt netjes richting een einde. Het voelt alsof je alles verdiend en niet spontaan toebedeeld krijgt.

Waar het schort
Het visuele stijltje van Collector’s Cove is leuk, maar niet echt verfrissend. Het zijn vrolijke personages in een kleurrijke setting, maar ik vond nou niet dat het er sterk bovenuit stak. Het is mooi, maar er mist iets sprankelends. De muziek en achtergronden doen hun werk simpelweg goed genoeg. Misschien is dat juist een reflectie voor Collector’s Cove zelf. Het doet dingen goed genoeg, maar het is net genoeg om het interessant te houden tijdens een playthrough. Ik zie geen reden om terug te keren, of elementen op een andere manier te proberen. Daarvoor is de game niet diep genoeg.

Conclusie
Collector’s Cove is geinig, maar ook niet meer dan dat. Het spel heeft net te weinig diepgang om langdurig te spelen. De mechanieken zijn leuk en het kan gespeeld worden zonder te veel gedoe, maar dat is ook het voornaamste pluspunt. De presentatie is kleurrijk maar niet bijzonder. De gameplay-loop is simpel zat, maar op sommige punten niet elegant. Je kunt vast komen te zitten of niet weten waar je een bepaald voorwerp moet vinden. Het lijkt soms een beetje in strijd met zichzelf. Leuk voor even, maar daarna pak je door naar iets groters.