Blippo+ - Geen spel, wel vermakelijk

Nee, je hebt de subtitel van de recensie goed gelezen. Dit is geen game die ik op een traditionele manier kan recenseren. Er is niet bepaald gameplay, want je kijkt eigenlijk naar het scherm tot er iets boeiends gebeurt. Toch ben ik ontzettend tevreden met wat ik van Blippo+ heb mogen ervaren. Tja, okay, laten we maar gewoon in de recensie duiken.

Blippo+ is van een andere planeet. Letterlijk. Je ontvangt televisie van een planeet genaamd Blip. De inwoners lijken op mensen, al houden ze er een vrij verdachte kledingstijl op na. Je kunt het vergelijken met de late jaren ‘80 of vroege jaren ‘90. De haarstijl doet wel weer haar eigen ding, maar goed. Je ontvangt dus televisiezenders van deze planeet. De kanalen zijn gevuld met bizarre shows, nieuwsbulletins en kanalen waar niks lijkt te gebeuren. Je komt er al snel achter wat deze connectie heeft veroorzaakt en wat er zich afspeelt in deze mysterieuze wereld.

Tja, dat is de loop. Je kijkt televisie, duikt hier en daar in de televisiegids en legt de mogelijke puzzelstukjes naast elkaar. De game vraagt hier geen feedback op, dus je zult de gaten zelf moeten invullen waar dat van je verwacht wordt. De programma’s duren individueel 30 minuten als je ze in hun totaliteit wilt zien. Zodra je genoeg hebt gezien, komen er nieuwe programma’s beschikbaar die nog verder in het verhaal duiken. In de originele versie, op Panic’s PlayDate handheld, werden programma’s wekelijks vrijgegeven. De Nintendo Switch-variant haalt dus wat tijd in. Het haalt wat weg van het mysterie, dus dat vond ik best jammer. De programma’s laten echter genoeg ruimte over voor speculatie.

Blippo+ heeft een enorm amateurtheater-gehalte. Dat bedoel ik op een lieve manier. Sommige zullen het stijltje haten, maar je kunt zien hoeveel pret de acteurs wel niet hebben. Het maakt de pret voor mij juist ook aanstekelijker. Je weet dat je mensen zit te kijken die echt met de domste dingen bezig zijn. Er waren wat meer serieuze momenten, maar het merendeel liet mij in een goede stemming achter. Het voelde als hoe ik als kind tussen verschillende kanalen ging zappen.

Het stijltje is ontzettend jaren ‘80/’90. De programma’s zijn 4:3, het beeld laat wat distorsies zien en de kleuren zijn wat feller. Het trok me ontzettend. Met een druk op de knop kun je het beeld veranderen naar zwart en wit, een kleine knipoog naar de originele uitgave. Als je het moeilijk vindt om te volgen, kun je makkelijk ondertiteling inschakelen. Het legt ook bepaalde geluiden uit, dus misschien is het sowieso slim om ze aan te houden.

Conclusie
Blippo+ is een vreemde reis. Als je van goed amateurtheater houdt, dan heeft het programmablok veel om van te genieten. Voor wie toch meer een normale game zoekt, komt hier van de oude kermis thuis. Daarnaast vind ik de verwijdering van de wekelijkse programmering toch best jammer. Het had het mysterie rondom Blip meer in stand gehouden. Het drukt de pret niet geheel, dus het einde van de wereld is het niet. Als je goed weet wat je in huis haalt, dan staat er hier redelijk wat content op je te wachten!