Amnesia Rebirth - Doe het licht eens aan

Horror is al jarenlang een van mijn favoriete genres. Het begon voor mij in het Playstation 1-tijdperk, met games als Silent Hill en Resident Evil. Door de jaren heen zijn er natuurlijk meer dan genoeg andere games en ook subgenres gekomen, waar Amnesia er één van is. Amnesia kwam voor het eerst uit in 2010 en deed het net even anders dan de concurrenten.

Het is namelijk een survival horror-game waarin je je niet kan verweren tegen vijanden die je tegenkomt. Het is sluipen, voorzichtig doen, niet te veel geluid maken en vooral niet rennen als je iets hoort. Amnesia Rebirth is alweer het derde deel in de franchise. Deze speelt zich ongeveer 100 jaar na de gebeurtenissen in het eerste deel af. In Rebirth ben jij Tasi. Zij stort neer in de Algerijnse woestijn, is haar geheugen kwijt en probeert uit te zoeken wat er precies aan de hand is. Gaandeweg vind je documenten en heb je radiocontact met een bekend persoon. Er zit dus schot in de zaak, althans, dat zou je denken.

Ronddwalen in donkere kerkers

Je begint dus met het verkennen van de woestijn. Dat is in de volle zon en er is daarom meer dan genoeg licht zodat je je weg beter kan vinden. Het duurt echter niet gek lang voordat je je eerste donkere vertrekken moet gaan ontdekken, zoals een soort kerkers, een verlaten dorpje en een laboratorium. Hier komt direct het belangrijkste deel van de gameplay van Rebirth naar boven. Je ziet letterlijk geen hand voor ogen op de meeste plekken. Er wordt soms wel een klein beetje bij geschenen maar op het moment dat je langere periodes in het donker doorbrengt merk je dat je personage steeds banger wordt. Dat zie je aan zwarte lijnen die in beeld komen die steeds prominenter zijn, totdat je een redelijke lichtbron om je heen hebt. Dit kan een bestaande verlichte kamer zijn maar negen van de tien keer is dit een kaars die aan de muur hangt of een olielamp die je aan kan steken. Dat aansteken doe je, logischerwijs, met lucifers. Let echter goed op welke potentiële lichtbronnen je aansteekt, want de lucifers zijn zeer beperkt te vinden. Dit draagt enorm bij aan het gevoel dat je moet overleven. Het kan soms een klein beetje vervelend worden als je de knop voor je lamp en de knop voor het aansteken van je lucifer door elkaar haalt. Dat gebeurde me iets te vaak, waardoor ik vaker in het donker stond dan ik wilde.

Vijanden ontwijken

Er zijn wel degelijk vijanden die je tegen kan komen, maar die zijn er niet zo gek veel. Het ontwerp van deze engerds valt over het algemeen nogal tegen, het zijn allemaal vrij standaard demonen. Je zal vooral schrikken als er ineens iets voor je staat of uit een hol kruipt. Je kan je niet verweren en zal dus voorzichtig rond moeten lopen. Maar op een gegeven moment kunnen vijanden je bijvoorbeeld ruiken en dan is het vaak rennen geblazen als ze achter je aan zitten. Dan hebben ze je toch ineens te pakken, en ben je dood! Nee, dat niet, je kan niet dood. Als je te pakken krijgen, zie je een tussenfilmpje dat je niet kan overslaan. Tasi komt daarna weer bij bewustzijn op een iets andere plek. Ik had zelfs meerdere keren dat een vijand dan ineens niet meer in mijn omgeving was en ik kon dus vrij rustig mijn weg vervolgen. Je kan ook schuilen, maar dat lijkt nooit echt te werken. Dit beperkt zich vrijwel altijd tot gewoon achter een bankje gaan zitten. Aangezien je niet echt dood kan als je toch wordt gepakt en je zelfs een beetje wordt geholpen, motiveert dat niet echt altijd om heel erg je best te doen. Je wil voorzichtig zijn omdat je echt heel bang bent, zo zou het moeten gaan, maar dit mechanisme haalt een flink gedeelte van de spanning weg. Het wordt zo meer een spannende walking simulator dan een echte survival horror.

Wat is er nog meer?

Wanneer je de game opstart krijg je de melding dat de game niet gespeeld moet worden om te winnen, en dat je jezelf moet onderdompelen in de wereld en het verhaal. Het is dan ook erg jammer om te merken dat het verhaal niet bijster spannend is. Je komt meer te weten over andere personages, zoals je kompanen, door tussenfilmpjes. Of ja, filmpjes, het zijn eigenlijk meer fotocollages. Verder vind je hier en daar ook nog wat documenten waar je wat informatie uit kan halen. Het belangrijkste voor Tasi is in eerste instantie haar man terugvinden, en zelfs dit moment had vrij weinig emotionele lading. Je komt iets later in de game tot de ontdekking dat je zwanger bent, en het sussen van je ongeboren kind helpt met het rustiger maken van Tasi zelf. Het meest interessante van het verhaal is dat jij als zwangere vrouw door een soort Lovecraftiaans landschap moet manoeuvreren. Sommige momenten die je met haar zo meemaakt zijn wel echt de moeite waard.

Het spel heeft verder wel degelijk elementen van een horrorspel en het heeft zelfs enkele interessante en slimme puzzels. Het is jammer dat er niet meer van in de normale modus van de game zitten, want hoe meer is zeker hoe beter in dit geval. Er is namelijk nog wel een modus waarin de vijanden je helemaal niets doen en waarin je in het donker ook niet bang wordt. Naar het schijnt zitten hier meer puzzels in, maar dan zul je de game dus nogmaals moeten spelen. En aangezien de vijanden niet de dreiging bieden die je zou verwachten in het normale spel kun je je afvragen of het wel zo leuk is om dat in een nog makkelijkere modus te doen.

Geoptimaliseerd

De game draait behoorlijk soepel op de Switch 2, zowel docked als aangesloten op de tv. In het begin had ik enkele framedrops maar die waren er later niet echt meer, dus de stabiliteit is verder wel prima. Rebirth zou geoptimaliseerd moeten zijn voor Switch 2 maar ik merkte daar verder niet zo gek veel van. Stabiliteit alleen is niet het belangrijkste. Ik vond de meeste omgevingen nogal flets ogen, en veel objecten in de omgeving zagen er kwalitatief niet heel super uit. Als je me had verteld dat dit een Switch-game was die zonder Switch 2-upgrade draaide had ik je zo geloofd.

Conclusie

Amnesia Rebirth probeert het anders dan concurrenten te doen door meer te focussen op verhaal, maar slaat de plank een beetje mis. Er zijn zeker horrorelementen die goed werken, zoals dat je heel voorzichtig moet zijn met de items die je vindt en dat het op veel plekken echt heel donker is. Alleen de monsters kunnen je niet doodmaken, en het verhaal is niet heel boeiend op enkele momenten van Tasi na. Nieuwelingen zullen niet overtuigd raken, alleen horrorliefhebbers of fans van de franchise hebben wat aan deze release.