Dragon Quest I & II HD-2D Remake - Nostalgisch maar beter

Vorig jaar was de Dragon Quest III HD-2D Remake een van de absolute hoogtepunten. Uiteraard was de oude stempel nog voelbaar, maar het zat uitermate strak in elkaar. Op sommige punten was het zijn tijd zelfs ver vooruit, zoals dat je vrij een eigen party kon samenstellen. Recentelijk heeft het spel ook een gratis update gehad voor de Nintendo Switch 2, wat het zelfs nog beter maakt. Nu maken de eerste twee Dragon Quest-spellen hun opwachting. Het is best wel te verklaren. Vanuit het verhaal komen de gebeurtenissen hier na het derde deel, maar de gameplay is toch echt hele andere koek. Wat heeft Square Enix gedaan om deze spellen toch een beetje moderner te laten aanvoelen?

Aangezien er twee spellen waren om te proberen was de tijd toch iets meer versplinterd dan een jaar geleden. We kregen voor beide spellen een gering aantal minuten om kennis te maken met de remake. Het resultaat is dat niet alles grondig heb kunnen uitpluizen, maar ik heb zeker een goed idee gekregen van wat beide spellen in hun mars hebben.

Terug naar waar het begon
De eerste twintig minuten waren voor het eerste spel in deze langlopende reeks. Een groot verschil met andere spellen in de reeks is dat er maar één personage is in je party, bekend als The Hero. Dat betekent dat je alleen vecht tegen vijanden en bazen in het welbekende turn-based RPG formaat. Tja, daar moest ik toch wel weer even aan wennen. Er is een bepaalde leegte als je alleen vecht. Daarnaast zijn bepaalde strategieën niet meer van toepassing. Vijanden vallen niet meer aan als een groep, maar vechten tegen The Hero een-tegen-een. Tegelijkertijd gaf het iets bevrijdends. Personages hebben het altijd specifiek over jou. Jij bent de ultieme held in deze power fantasy.

Voor de demo wilde Square Enix ons een compleet nieuw scenario laten zien. Robbin’ ‘Ood, een bekend personage uit de franchise, maakt zijn opwachting in de eerste Dragon Quest. Zoals de naam doet vermoeden steelt hij er graag op los en hij heeft iets dat het hoofdpersonage zelf nodig heeft. Het is hier dat je de strijd aangaat met hem en twee van zijn mannen. Na het gevecht begrijpen ‘Ood en The Hero elkaar een beetje beter en wordt er een verzoek aan de krijger gedaan. Hij moet een bendelid helpen om de weg terug te vinden naar het team.

De ondergrondse kelders zijn mooi vormgegeven. Net zoals met Dragon Quest III krijg je een nieuw perspectief in het HD-2D formaat. Je kijkt een beetje schuin tegen The Hero aan, waardoor je goed de diepte in kunt kijken. De overworld, waarvan ik maar een klein beetje heb kunnen zien, geeft hetzelfde idee al is alles iets meer uitgezoomd. Dat is licht opvallend, want zo groot is de originele Dragon Quest eigenlijk niet. Er ligt meer een focus op het verzamelen van bepaalde voorwerpen om uiteindelijk de Dragonlord te verslaan.

Het originele avontuur duurt ongeveer tien uur om uit te spelen, maar het is duidelijk dat ze alles meer gaan uitdiepen. Er lijkt een focus te liggen op de link tussen Dragon Quest III en I meer te verstevigen waar ik absoluut voor ben. De producer vertelde ons dat hij vele gesprekken heeft gehad met bedenker Yuji Horii. Het was uitdagend om terug naar het origineel te gaan, maar tot nu toe lijkt het me de beste versie van Dragon Quest I ooit.

Okay, nu terug naar twee
Nee, in dat opzicht is Dragon Quest II toch een stuk moderner. Het speelt veel meer als een traditionele Role-Playing Game, want je hebt zowaar andere leden in je party. In het origineel waren er maar drie, maar speciaal voor de remake heb je nu vier leden. Het personage in kwestie, de Princess of Cannock, was voorheen een belangrijke NPC. Nu helpt ze in de strijd tegen de gemene tovenaar Hargon. De prinses is snel en heeft een goede balans als het om aanvallen en spreuken gaat. Hier lag de focus tijdens mijn Dragon Quest II-demo.

Als je verwacht dat een extra personage het makkelijker maakt, dan kom je bij Dragon Quest II van de koude kermis thuis. Nee, gemakkelijk waren de gevechten helemaal niet. Ik besloot zelf de touwtjes in handen te nemen en individueel te bepalen wat elke personage ging doen. Het was te riskant op de automatische piloot, want de vijanden waren meedogenloos. De party heeft een goede balans tussen spreuken en aanvallen, maar het duurde wel even voordat ik er goed in zat. Voordat ik er erg in had waren we voor een groot deel door de tijd heen. Ik had graag nog even doorgegaan!

Het is even geleden sinds ik Dragon Quest II heb aangeraakt, maar de locatie was volgens mij de Tower of the Moon. Het is in principe een dungeon die de lucht in gaat. Het leek soms echt een labyrint, waar het pijn doet als je per ongeluk voor een foute richting kiest. Er waren ook meer paden dan ik mij kon herinneren en een oude wijze man die je waarschuwde voor wat je ging tegenkomen. Deze kleine toevoegingen maken de wereld van Dragon Quest II iets levendiger. Wat ook levendiger blijkt, is de wereld. Dragon Quest II kent uitgestrekte landschappen, waarbij je zelfs de oceaan oversteekt. Het komt hier allemaal goed uit de verf.

Beide spellen hebben nu ook volwaardige voice acting. Vooral in Dragon Quest II kwam het ontzettend goed tot zijn recht. De personages praten meer met elkaar, er is meer interactie met NPC’s en nieuwe personages duiken hier en daar op. De stemmen zijn zoals vanouds Dragon Quest: ontzettend Brits en een beetje over de top. Beter kun je het ook niet treffen, mede dankzij de prachtige HD-2D stijl!

Voorlopige conclusie
De tijd met Dragon Quest I & II HD-2D Remake voelde te kort. Ik wil graag zoveel meer van deze spellen zien, maar geduld is een schone zaak. De presentatie is strak, er zijn verbeterde gameplay-elementen en het lijken de beste versies te worden van deze twee spellen. De nieuwe scenario’s en personages voegen meer context toe voor de grotere wereld van Dragon Quest. Daar ben ik stiekem met meest enthousiast over. Hoe anders gaat de wereld van Dragon Quest eruitzien na 30 oktober? Ik wil het weten, dus kom maar op!