Alien Isolation 2 - Op een planeet hoort iedereen je gillen

Tijdens Gamescom 2026 mocht ik Alien Isolation 2 proberen. De game komt ergens in de toekomst naar de Nintendo Switch 2, maar ik kon alleen de pc-versie spelen. Hoewel ik dus niet kan vertellen hoe de Nintendo Switch 2-editie van het spel in elkaar zal zitten, kan ik wel vertellen dat de Xenomorph nog steeds doodeng is. En misschien nog wel enger dan voorheen.

Creative Assembly komt na twaalf jaar terug naar de Alien-serie en schudt meteen weer een doodenge horrorgame uit haar mouw. Dit vervolg is net als de originele game een first-person survival horror. Wat dit deel echter uniek maakt, is dat het zich niet alleen in een ruimtestation afspeelt, maar ook in de grote open ruimte van een planeet. In mijn speelsessie speelde ik als Blake, een nieuw personage voor de serie. Samen met haar team van Weyland-Yutani-medewerkers onderzoekt zij een neergestort stuk van een ruimtestation. De demo begon met een cutscene van Blake en haar team die samen in een auto de bossen van planeet KG-348 trotseren. Al snel komt de auto vast te zitten, moet iedereen eruit en dan ben je aan je lot overgelaten.

Blake besluit, als een ware horror-protagonist, er zelf op uit te gaan in het bos om de crashlocatie te vinden, terwijl de rest aan de auto sleutelt voordat een heftige storm het team en de auto wegspoelt. De stilte in het bos wordt af en toe doorbroken door onbekende, maar doodenge geluiden die je meteen op het puntje van je stoel laten zitten. Na een korte tutorial kom je al snel uit bij het wrak, een onderdeel van het Sevastopol-ruimtestation. Hetzelfde deel dat Amanda Ripley aan het eind van Alien Isolation opblies om alle Xenomorphs te vermoorden. Dat is blijkbaar niet gelukt.

Al snel besluit Blake samen met een ander teamlid een kijkje te nemen in het neergestorte wrak en kom je de Xenomorph tegen. Elk geluid en elke stap die je zet, maak je met gevaar voor eigen leven. Zelfs de luchtschachten die als veilige gebieden werkten in het eerste deel zijn niet veilig. Zo sprong het horrormonster vrijwel meteen achter me aan toen ik probeerde weg te kruipen. Na een aantal pogingen waarbij ik flesjes gooide om het ruimtebeest af te leiden, is het me gelukt om uit het ruimteschip te komen. Althans, dat dacht ik. Tot het spel me een laatste jump scare voor onderweg (een JVO-tje in de volksmond) mee wilde geven. De Xenomorph trekt je van een trap af met een harde gil, waardoor ik natuurlijk in het volle zicht van een SEGA-medewerker zo’n drie meter de lucht in schoot. En net als hij je bijna vermoordt komt de stortvloed van de gigantische storm je redden. Daar eindigde mijn demo.

Voorlopige conclusie

De speelsessie was kort, intens en zat duidelijk vol passie. Dat ze het eerste deel willen overtreffen is dan ook duidelijk. Een releasedatum konden de SEGA-medewerkers me helaas niet meegeven en dat is jammer, want ik wil nu eigenlijk alweer verder spelen!